Մենք չունենք ներքին թշնամիներ, մենք ունենք քաղաքացիներ, որոնք խախտել են օրենքը

«Առավոտ» թերթն իր խմբագրականում գրում է.

«Ինձ թվում է` մեր կարեւորագույն խնդիրներից է բոլոր տեսակի քննարկումները բերել բանական (ռացիոնալ), քաղաքական դաշտ: Այստեղ, գոնե ինձ համար, սահմանը միանգամայն հստակ է: Օրինակ՝ «Սասնա ծռերի» հետ կապված: 25 տարվա անարդյունավետ կառավարումը, համատարած կոռուպցիան, հասարակության պահանջմունքներին անհաղորդ լինելը հասարակության որոշակի շերտերի մոտ առաջացրել են փակուղու, անելանելիության զգացողություն: Հենց այդ պատճառով էլ այդ շերտերի ներկայացուցիչները չեն դատապարտում եւ նույնիսկ հակառակը` ողջունում են զինված ներքաղաքական պայքարը, որն, ուղղված լինելով իշխանությունների դեմ, ճիշտ նույն չափով ուղղված է պետության եւ դրա ինստիտուտների դեմ: Բանական, քաղաքական գնահատականը դա է: Իհարկե, նման դատողությունը «լայքեր» չի բերում ու ոչ մեկի մեջ (նաեւ իմ մեջ) բուռն հրճվանք չի առաջացնում: Փոխարենը, եթե որեւէ մեկը գրի` «ազգի նվիրյալներ», «մի խումբ ռոմանտիկներ», «ազնիվ պոռթկում», «ազգային-ազատագրական պայքար», «ներքին թշնամի» եւ այլն, դա շատերի սիրտը կստիպի թրթռալ, որովհետեւ դրանք հուզական գնահատականներ են, որոնք կիրառելի են քարոզչության մեջ, բայց որեւէ նշանակություն չունեն իրավիճակի սթափ գնահատման համար: Հատկապես կուզեի անդրադառնալ «ներքին թշնամի», «ներքին թուրք» եւ նման «ֆիդայա-բոլշեւիկյան» եզրերին: («Դրո» կառույցն, օրինակ, ժամանակին մի քանի մարդու մահապատիժ որոշել ու իրականացրել էր` «հանուն ազգի», իհարկե): Ոմանք ունեն «ներքին թշնամիների» ցուցակներ եւ պատրաստ են դրանք հրապարակել: Շատ լավ, հրապարակեք, բայց կողքն էլ գրեք, թե այդ ցուցակից ում ինչ է հասնում` վառել, կախել, գնդակահարել եւ այլն: Նրանք, ովքեր ապրում են Հայաստանից դուրս, նաեւ թող մի փոքր տեղեկատվություն տան այն մասին, թե արդյոք իրենք պատրա՞ստ են անձամբ ժամանել հայրենիք` այդ կառափնարանները սարքելու, թե՞ այդ գործն իրականացնելու են remote control-ով: Ինձ հետաքրքիր է նաեւ իմանալ, թե ով է հաստատում «ներքին թշամիների» ցուցակը` «ամբո՞ղջ հայ ժողովուրդը», Ժիրայր Սեֆիլյա՞նը, «ներքին Ասալա՞ն», «ջհուդներին» չսիրող բարսելոնյան մասաժի՞ստը: Այն մոտեցումները, որոնք տանելի են պետության բացակայության պարագայում, լավ թե վատ պետության պայմաններում դառնում են բացարձակապես անընդունելի: «Ախր, պետություն չկա» հակափաստարկը ուղիղ ճանապարհ է զրոյացնելու այն, ինչ գոյություն ունի: Կրկնեմ այն, ինչ մի քանի անգամ արդեն ասել եմ` մենք չունենք «ներքին թշնամիներ», մենք ունենք քաղաքացիներ, որոնք խախտել են օրենքը եւ պետք է կանգնեն դատարանի առջեւ, եւ քաղաքացիներ, որոնք օրենքը չեն խախտել ու դատարանի առջեւ չպիտի կանգնեն: Թե ինչպես են աշխատում մեր դատարանները՝ մենք գիտենք: Որպեսզի դատարանները լավ աշխատեն, բոլորս պետք է պայքարենք (խաղաղ, անզեն), բայց սկզբունքը մնում է նույն է` «ժողովրդի դատաստան» չի կարող լինել, դատել կարող է միայն «դատարան» կոչվող պետական ինստիտուտը»: