Ձախողումների խրոնիկա

Քաղաքական գործունեությունը բազմաշերտ հնարավորությունների, ունակությունների գիտելիքի և որակների համալիր իրողություն է։ Այս դաշտում հավակնություններ ներակայցնող անհատը պետք է առնվազն կարողանա չգայթակղվել անձնական ոլորտ մտնելուց։ Ընդհանուր առմամաբ ցանկացած անձնական բան հակացուցված է քաղաքական տեքստին։ Ցավոք այս կանոնին հայաստանյան բազմաթիվ այսպես կոչված քաղաքական գործիչներ ծանոթ չեն։
Ոմանք քաղաքական հայտարարությունները, քաղաքկաան օրակարգը և առավել ևս քննադատույունը ընկալում են իրենց քաղաքական հակառակորդին անձին կամ գործունեությանը անդրադառնալով։ Արդյուքնը սակայն որպես կանոն հակասական է լինում, քանի որ որքան էլ տարօրինակ կարող է հնչել հասարակության հավաքական գիտակցությունը լավագույնս տեսնում է կեղծիքն ու ճշմարտությունը, հեյրուրանքն ու սև քարոզչությունը։ Միաժամանակ նաև հասարակությունը երբեք ոչինչ չի մոռանում, անկախ նրանից, որ մենք հաճախ կլսենք հասարակության կարճ հիշողության մասին խոսակցություններ։ Իրականում սակայն դա այդպես չէ և չի էլ եղել։
Այս տեսանկյունից պետք է արձանագրել, որ հայաստանյան հասարակությունը փայլուն կերպով ճանաչում է ներկայումս ընտրապայքարի մեջ գտնվող բոլոր ուժերին և գործիչներին։ Սակայն կարծես թե ոմանք այս մասին չգիտեն։ մասնավորապես վերջերս արմատական ընդիմադիրի դիրքերից հանդես եկող ԵԼՔ դաշինքի առաջնորդներից Արամ Սարգսյանը մի շարք անհարկի հայտարարություններ էր Ծառուկյան դաշինքի և նրա առաջնորդի մասի։ Այս հայտարարությունները թերևս անգամ մեջբերման ու քննարկման կարիք չունեն, իսկ Արամ Սարգսյանին ի դեպ կարելի է անդրադառնալ։ Գուցե նա բոլորովին էլ չի ուզում հիշել իր մուտքը քաղաքականություն և իր կարճատև գործունեությունը որպես վարչապետ։ Շատ հնարավոր է, քանի որ այնտեղ հիշելու բան էլ չկա։ Ամենաշատը որ Սարգսյանը կարող է հիշատակել իր պատմական այցն էր Մոսկվա վարչապետի պաշտոնում։ Այս այցը մեծ աղմուկ առաջացրեց մոսկովյան լրատվամիջոցներում, ընդ որում ոչ թե սենսացիոն աղմուկ, այլ առավելապես հումորային, քանի որ ռուսական լրատվամիջոցներն ու պետական մարմինների ներկայացուցիչները պարզապես հազիվ էին զսպում իրենց ծիծաղը հանդիպելով Հայաստանի նորաթուխ վարչապետի լիակատար անտեղյակությունը։ Այս այցը հենց սրանով էլ ավարտվեց՝ խայտառակությամբ։
Անշուշտ, նորընծա քաղաքական գործչից և վարչապետից դժվար է պահանջել դիվանագիտական պատրաստվածություն, փորձ և այլն, սակայն հասարակ պատրաստվածությունը և տեղեկացվածությունը կարծես թե այդքան էլ անհասանելի չպետք է լինեին։ Սակայն պարզվեց, որ ղեկավարման անհաջողակությունը բոլորովին էլ կապ չունի վարչապետի աշխատանքային ծանր օրակարգի հետ։
Նույն հաջողությամբ Սարգսյանը ձախողեց իր սեփականություն հանդիսացող ցեմենտի գործարանի բնականոն աշխատանքը, որին կուտակած հսկայան պարտքերից կարելի է ասել փրկեց Ծառուկյանը։ Վերջապես հետաքրքիր է պարզապես նշել, որ Սարգսյանը ունեցվածքի ու սեփականությամբ է որոշում մրցակից քաղաքական գործչի քաղաքական գիծը։ Թերևս հենց սրանով եզրափակենք, քանի որ եթե քաղաքական գործիչը կամ նման հավակնություն ներ ունեցող անհատը այսպիսի մակերեսային մոտեցում է դրսևորում, շատ հեշտությամբ մոռանում է իր խայտառակ ձախողումները, ապա նա չի կարող քաղաքական գործոն լինել։

Միքայել Գալստյան