Կրթական համակարգով սրսկվող հայրենասիրական պաթոսը դարձավ գործիք՝ իշխանության դեմ

«Ավանդական քաղաքական պայքարն իրեն սպառել է, ընտրություններով բան չի փոխվի, կուսակցությունների գոյությունն անիմաստ է, հասարակությունը պետք է ինքնակազմակերպվի, փոփոխության միակ ձևը ներքևից է, մեզ մտածողության փոփոխություն է պետք, պետք է ստեղծել վերկուսակցական մարմիններ» և այլն:
Սրանք վերջին օրերին նեոբոլշևիկյան շրջանակների կողմից շրջանառվող հիմնական թեզերն են, որոնց հաջողելու դեպքում առաջին կորուստը կրելու են գործող ընդդիմադիր ուժերը, երկրորդ և ամենաուժեղ հարվածը ստանալու է իշխանությունը: Իսկ պետությունն ընդհանրապես կարող է հետքայլ անել դեպի 16-րդ դար՝ նախալուսավորչականության շրջան, ու ստիպված լինենք սկսել զրոյից, եթե իհարկե ունենանք նման շանս:
Բայց վերոնշյալ թեզերը նեոբոլշևիկյան շրջանակները չեն դրել շրջանառության մեջ Հայաստանում: Առաջին անգամ դա արել է իշխանությունը՝ 2008-2011 թթ․ ՀԱԿ-ի շուրջ տիրող ընդդիմադիր տրամադրությունները քանդելու, ՀԱԿ-ը ջլատելու, ընդդիմադիր հիմնական ուժի մեթոդաբանութունը վարկաբեկելու համար: Եվ հաջողել է․ 2012-ին ՀԱԿ-ը պառլամենտ մտավ 7 տոկոսով: Հիմա այդ թեզերով մարդիկ դուրս են եկել իշխանության դեմ: Նույն կերպ, տարիներ շարունակ, եթերով, կրթական համակարգով սրսկվող հայրենասիրական պաթոսը դարձավ գործիք՝ իշխանության դեմ վերջին դեպքերի ժամանակ:
Իշխանությունը բացի ռեալ-պոլիտիկսից, նաև մշակույթ ու «լեզու» է թելադրում: Հիմնականում դա արվում է պահի հրամայականով, խիստ պրագմատիկ նպատակներով (լղոզել, շեղել, արդարացնել), բայց ոչ հաշվարկներով: 2-3 քայլ առաջ հաշվելու դեպքում պիտի պարզ դառնար, որ քո կողմից արհեստականորեն կերտվող դիսկուրսը մի օր էլ քո դեմ կարող է դուրս գալ, հատկապես, երբ դու միակ «ուժային» կենտրոնն ես ու մոնոպոլ ես նարատիվներ թելադրելու առումով:

Լևոն Մարգարյան, վերլուծաբան