Եթե առաջնորդվենք միայն անձնական շահով՝ ոչ՛ հայրենիք կունենանք, ո՛չ անձնական շահ, եթե առաջնորդվենք հայրենիքի շահով՝ և՛ հայրենիք կունենանք, և՛ անձնական շահ. Կարինե Ալեքսանյան

Ամեն առավոտ արթնանում եմ,  բացում պատուհանը, ողջունում արևին, ողջ բնությանը, հայրենիքիս: Աստծուց օրհնություն եմ խնդրում ամեն բացված օրվա համար: Սովորության համաձայն մի բաժակ ջուր եմ խմում։ Հետո նախաճաշ եմ պատրաստում ընտանիքիս համար, աշխատանքի և դասի ճանապարհում նրանց։ Հիմնականում առավոտվա ժամերին եմ ստեղծագործում  կամ պլանավորում  այդ և մոտակա օրերի անելիքներս։ Ստեղծագործում եմ  բացառապես ոգեշնչմամբ։ Գրում եմ այն ժամանակ,երբ արդեն իմ մեջ ընթացել են բոլոր խմորումները և միտքս պատրաստ է հանգավորված ստեղծագործություն արտաբերել։ Երբեք չեմ կարողանում կանխորոշել, թե երբ նոր երգ կամ բանաստեղծություն կծնվի, մուսաս գալիս է պահի տակ, և զգում եմ արդեն պետք է հանձնեմ թղթին։

Ստեղծագործելիս ես ամբողջությամբ կտրվում եմ իրականությունից։ Ինչ որ տիեզերական՝ լարված, բայց և հաճելի զգացողություններ է արթնացնում իմ մեջ: Երբ արդեն պատրաստ է ստեղծագործությունը լարվածությունս անցնում է, ինքնաբավ երջանկություն եմ զգում, իսկ երբ ընթերցում և հավանում եմ ստեղծագործությունս, այդ երջանկությունը կրկնապատկվում է։  

Օրվա երկրորդ կեսն ավելի հագեցած եմ սկսում, զբաղվում եմ առօրյա գործերով, կիթառի դասեր անցկացնելով: Հաճախ տարբեր բնույթի միջոցառումներ եմ կազմակերպում և անցկացնում, ինչպիսիք են օրինակ իրազեկման միջոցառումները: Ստեղծել եմ ինչպես երաժշտական, այնպես էլ անվտանգության իրազեկման թիմեր։ Իրազեկման թիմով մենք շրջում ենք տարբեր գյուղերով և  իրականացնում անվտանգության իրազեկման  աշխատանքներ։

Գործունեությունս բավականին բազմաբնույթ է, սկսած ընտանեկան գործերից մինչև արվեստ, մշակույթ և անվտանգություն։ Տարբեր մշակութային և ոչ մշակութային պետական կառույցներից աշխատանքի  հրավերներ եմ ստացել ,սակայն չեմ ընդունել մտածելով, որ ես որպես անհատ իմ անհատական գործունեությամբ ավելի մեծ օգուտ կտամ իմ միջավայրին քան որևէ պետական հիմնարկում աշխատելով։ Փորձը ցույց տվեց, որ ես ճիշտ էի։  Հեշտ չէ ընտրածս ուղին,  բայց միևնույն ժամանակ շատ հաճելի է, քանի որ «‎քաղում եմ աշխատանքիս պտուղները»:  Սեփական փորձից ելնելով ուզում եմ խնդրել, հորդորել բոլոր այն մարդկանց ովքեր երազանքներ ունեն,  դարձնեն նպատակ և իրագործեն։ Իմ օրինակով ուզում եմ ոգեշնչել նրանց։

Կիթառի դասընթացների շրջանակներում մեր տարածաշրջանի գյուղերի շատ երեխաների թաքնված տաղանդներ բացահայտվեց, որն էլ ինձ համարձակություն տվեց նրանց ներկայացնել նաև մեր տարածաշրջանից դուրս։ Մենք մասնակցեցինք «‎Հուսո առագաստ» հեղինակային երգի միջազգսյին փառատոնին և իմ աշակերտներից շատերը կատարողների անվանակարգում ընդգրկվեցին լավագույն տասնյակի մեջ։ Իմ գործունեության հիմանական նպատակը մեր սահմանամերձ շրջանի բնակիչների կյանքը ավելի ուրախ, ակտիվ և հագեցած դարձնելն է: Ասում են, որ դա մեզ մոտ ստացվել է։ Իմ սաների հետ մենք   ձևավորել ենք   «Ծիածան»  երաժշտական թիմը, նպատակ ունենալով միջավայրը լցնել գեղեցիկ գույներով։ Մենք համերգներ ենք ունենում մեր սահմանամերձ շրջանի  գյուղերում, որոնք համախմբում են տարբեր գյուղերի երիտասարդներին ու  երեխաներին։ Կարողանում ենք դրականորեն  ազդել միջավայրի մտածելակերպի և ճաշակի վրա:  

Ես Կարինե Ալեքսանյանն եմ,ծնվել եմ Տավուշի մարզի Ոսկեվան գյուղում։ Մանկությունս անցել է 90-ականների պատերազմի միջով, մեր տունը գտնվում էր թշնամու ուղիղ նշանառության տակ և ամեն օր կրակոցների վտանգ կար: Ընտանիքում 4 երեխա էինք: Մեծը  ես էի և պատասխանատու էի քույրերիս և եղբորս ապահովության համար:  Կրակոցների ժամանակ ես հավաքում էի բոլորին և պատսպարվում էինք թաքստոցներում, իսկ դադարից հետո անցնում բնականոն կյանքին, ասես ոչինչ էլ չէր  եղել։ Միշտ մտածում էի ինչու որևէ քայլ չենք ձեռնարկում, որ ավելի ապահով լինենք։ Հենց այդ տարիքից էլ մտածել քայլեր ձեռնարկել ավելի ապահով , ավելի բարեկեցիկ, ավելի ուրախ ու երջանիկ ապրելու համար։  Ինքս ինձ համար գտել եմ լուծումներ: Դրանցից են են դիմացինին լսել-հասկանալը, ներողամիտ լինելը, օգնելը, երբ որ դրա կարիքը կա, սեփական կյանքով ու երազանքներով ապրելը։

 

Միշտ մտածել եմ, որ հայրենիք ունենալու համար մենք յուրաքանչյուրս բացի այն, որ մեր ընտանիքում պետք է մեզ արդարացնենք որպես զավակ, որպես մայր, կին, ընտանիքի անդամ, այդպես էլ պետք է մեզ արդարացնենք որպես քաղաքացի , որպես  մեծ ընտանիքի ներկայացուցիչ, որ հայրենիք է կոչվում։ Միշտ միջավայրի ամենակարևոր խնդիրները իրենց արձագանքն են գտել իմ մեջ ու ես ինձ համարելով այդ միջավայրի զավակը փորձել եմ իմ հնարավորության սահմանում օգնել, որ այդ խնդիրը լուծվի։ Այդ էր պատճառը որ ես առաջարկեցի ստեղծել   իրազեկման թիմ,  հասկանալով, որ մեր միջավայրում իրազեկվածության մակարդակը չափազանց ցածր է։ Անմիջապես արձագանքեցին մեր միջավայրի ակտիվ և սրտացավ կանայք ու աղջիկները, ձևավորվեց ԱԻԹ֊ը (Անվտանգության Իրազեկման Թիմ)։ Մենք սկսեցինք կանոններ հավաքագրել և լավագույն մասնագետների մշակած նյութերի հիման վրա ստեղծեցինք գիրք, որը կոչվում է՝  «Բնակչության վարքագծի կանոնների ուղեցույց ռազմական և արտակարգ իրավիճակներում», որի հիման վրա էլ անց ենք կացնում իրազեկման միջոցառումները։ Մինչ այդ ես զբաղվում էի մշակութային գործունեությամբ, բայց երբ տեսա, որ միջավայրում ավելի կարևոր անելիք կա ես ինչ որ չափով կրճատեցի մշակութայինը և սկսեցի զբաղվել անվտանգության կանոնների իրազեկմամբ։

Ուզում եմ ասել մի շատ կարևոր բան, բացի այն, որ ես դա  լսել ու կարդացել եմ շատ տարբեր տեղերում նաև իմ կյանքով կարող եմ ապացուցել որ երբեք ուշ չէ երազանքներն իրականացնելու համար։ Քանի որ մանկությունս անցել է մութ ու ցուրտ տարիներին, երբ զրկված էինք շատ բաներից, ես 37 տարեկանում  առաջին անգամ հնարավորություն ունեցա հպվել իմ երազանքների գործիքին՝ կիթառին և սովորեցի նվագել։ Չանցած մեկ տարի ես արդեն ունեցա սաներ: Համարձակությունը առաջացավ միայն այն մոտիվացիայի արդյունքում, որ ես ցանկանում էի իրականացնել մեր տարածաշրջանի երեխաների երազանքները, ովքեր  ինձ նման երազում են կիթառ նվագել: Իրականում ամեն  ինչ բնատուր ունակությունների վրա է հիմնված քանի որ ես ընդամենը մի քանի ամիս անցա  կիթառի  դասընթաց սիրողական մակարդակով, իսկ մնացած ամեն ինչը յուրացրել եմ ինքնակրթության միջոցով, նաև գենետիկան մեծ դեր ուներ։

Այժմ ես ունեմ իմ երազանքների   աշխատանքն ու մասնագիտությունը։ Զբաղվում եմ այն ամենով ինչը ինձ հետաքրքրում է, և իմ գործունեության մեծ մասը նվիրում եմ իմ միջավայրին ինչը ես համարում եմ ոչ թե իմ կողմից արված բարեգործություն, այլ պարտք: Հիշատակեմ իմ աֆորիզմներից մեկը. Եթե առաջնորդվենք միայն անձնական շահով ոչ  հայրենիք կունենանք, ոչ անձնական շահ, եթե առաջնորդվենք հայրենիքի շահով և հայրենիք կունենանք, և անձնական շահ։ Եթե հինգ տարի առաջ ինձ ասեին այն ամենի մասին, ինչ անում եմ  այսօր, ինձ հեքիաթ կթվար, սակայն փաստ է, որ այդ ամենն այսօր իրականություն է։ Իրականություն է  երազելու, այդ երազանքները նպատակ դարձնելու, հավատալու և քայլեր ձեռնարկելու շնորհիվ։

Արփինե Բեջանյան