«Հայրենասեր Համուլիկը» (պատմվածք) 16+

-Համուլիկ, հո դու գ..՞թ չես, հերիք ա կախվես տնեցիքի վզից։ Ռադ էլի, աշխատի։ Մեր շենքի Աբո ձյային ասենք, պռարաբ ա, քեզ տանի շինարարության վրա ցեխ ա, բան ա, կկրես, տուն փող կբերես, արա։ Մերդ մեռավ ձեռդ, ինչքա՞ն կարա պախատ անի։
-Ա, դե... ախպեր, էտի մեր հագով չի։ Մի հատ պապիռոզ տու, ֆսսանք,- ծոր տվեց Համուլիկը (Համլետ, 22-ամյա անասուն, կյանքում մի կոպեկ չի աշխատել, քուչում սաղից սիգարետ ա կրակում, կես շիշ գարեջրից հիշում, որ երկիրը երկիր չի, մի շշից կորցնում անցքն ու հայրենիքը)։
-Օֆ, արա, ե՞րբ պիտի դու մարդ դառնաս,- ձեռը թափ տալով ասում էին ահել ու ջահել հարեւանները ամեն անգամ՝ Համուլիկի գլխին ավետարան կարդալուց հետո։
Իսկ Համուլիկը ոնց էշ կար, տենց էլ մնում էր... Մինչեւ սկսվեց նախագահական ընտրությունների քարոզարշավը։ Համուլիկն էլ թաղի մի այլ հորթի՝ Վաղիկի հետ, նրա հոր 92 թիվ պայթած «Օպելով» գանյատ էր անում ՀՀԿ-ի շտաբի կողուկուշտը, մեկումեջ ծիկ անում՝ թաղի «լավերի» աչքին ընկնելու, մանր-մունր տասովկեք անելու համար։ Իսկ ազատ ժամանակ երազում էր «Պրադո» քշելու մասին։ Հա ի՞նչ, ումից ա պակաս տղա որ...
Շենքերն էր մտնում, ցուցակ-մուցակ գրում, իրանից դուրս փող խոստանում։ Մի օր էլ բախեց կողքի հայաթի շենքերից մեկի մի դուռ։ «Մորքուր, ձեր տունը քանի ընդրող կա»,- բերնի աջ անկյունը ծռելով հարցրեց Համուլիկը, որ գալստուկը կապել, Համլետ Կարպիչ էր դառել։ «Տղա ջան, գործիդ գնա, մենք գիտենք ում ենք ընդրելու»,- բերանի ձախ անկյունը ծռած պատասխանեց ծյոծը։ «Տո, մորքուր, դու ընձի մի ասա՝ ես ինչ անեմ, այ քեզ բան»,- մռնչաց Համոն, բայց արդեն ուշ էր, ներսից մեկ էլ երեւաց հանրապետականի շտաբի պետ Մոժոժը։ «Տո, այ չաթ..., քեզի ո՞վ ա ղրգե ըստեղ, որ ռամսդ խառնում ես»,- ասեց ու տվեց Համուլիկի բերնին։ Սա ընգավ, գետնին թավալվեց, գալարվեց, թփրտաց, բայց բերնից բառ էլ դուրս չեկավ։ Լեզվին տար, մի հատ էլ էր տփոց ուտելու։ Արյունլվիկ մռութը թաշկինակով սրբեց ու... գնաց։ Գնաց ուրիշ շտաբ։ Էլի Համլետ դառավ, գալստուկը փոխեց, հոր հներից մի ուրիշը կապեց ու սկսեց քրֆել... ում պատահի։
Ընտրություններին տեղամասում վստահված անձ էր, մինչեւ ժամը 2-ը կռիվ տվեց հանձնաժողովի անդամների ու վստահվածների հետ, դոշով պահեց քվեատուփը, հետները հաց չկերավ, լեզվին զոռ տալով քրֆեց ու քրֆեց, մինչեւ նորից եկավ Մոժոժը։ «Արա, մեռնեմ քեզի, ներող, ախպեր, որ խփեցի։ Չգիտեի, որ տենց լավ ախպեր ես։ Արի հլը դուսը մի երկու բառ խոսանք»,- Մոժոժին պետք էր տեղամասում բինգո բռնել, միակ խոչընդոտն էլ Համոն էր։ Արդեն դրսում հարուր կանաչով կտրուկ փոխեց քաղաքական կողմնորոշումը, ձեռ ձեռի տվեց Մոժոժին, պաչեց թուշը, հետը գնաց կողքի դասասենյակ՝ մի թաս բան խմելու ու ՀՀԿ-ի շտաբի ուղարկած խաշլամից մի կտոր ներս անելու, մինչեւ հանձնաժողովի անդամները վռազ-վռազ մի երկու հարուր հատ քվեաթերթիկ ներս արեցին քվեատուփի մեջ։ Հաշվարկին, սակայն, հանրապետականների ու Համուլիկի տրամն ընգավ։ Սերժը ռեզկը կրվում էր, նույնիսկ էդքան լցածով։ Մի երկու վստահված անձ ու լրագրող էլ էին եկել, դաշտը մենակ Համուլիկի հույսին չէր, եւ վերջում Սերժը կրվեց էդ տեղամասում 23 ձենով։ Մոժոժը պատեպատ էր խփվում, վալերիանկա խմում, շտապօգնություն զանգում, բայց օգուտ չկար։ «Բա ախպեր, ի՞նշ պըի արվցվի»,- Համուլիկի հարցը հունից հանեց Մոժոժին։ «Տո, այ բ.-ի տղա, սաղ քո կերած ք..երն են»,- գոռաց ու ոտատակ տվեց Համոյին։ Վչոն, Սեւը, Բառեց Ռոբն էլ միացան խրախճանքին, Համուլիկից քյուֆթա ու լանգետ սարքին։
Համուլիկն էսօր Հոյլանդ ա... Չէ, որպես հոմո չի գնացել, քաղաքականով ա հանձնվել։ Ֆեյսբուքի թույն ակտիվիստ ա, հայգենի թունդ պաշտպան, սիրում ա գրել՝ Մորթեք դրանց, սատկցրեք սաղին, վառել ա պետք։ Էս վերջերս աչքովս ընկավ։ Զարմանալիորեն լայքողների մեջ Բելգիա հասած ու քաղաքական ապաստան ստացած Մոժոժին ու Բառեց Ռոբին էլ տեսա, Վչոն ու Սեւը երեւի դեռ «Ադնակլասնիկում» են։
Հ.Գ. Բոլոր համընկնումներն ու կերպարները պատահական են, նույնիսկ եթե այնքան էլ պատահական չեն։

Արտակ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ