Ալիեւ -Լուկաշենկո դաշինքը Ղարաբաղի շուրջ սեղմում է օղակը

«ԱՌԱՋԻՆ»

Բելառուսի Գերագույն դատարանը այսօր որոշում է կայացրել մերժել այսպես ասած՝ Լապշինի գործով բողոքարկումը, որով ՌԴ-ի և Իսրայելի քաղաքացի համարվող Ալեքսանդր Լապշինը փորձել էր վիճարկել իրեն Ադրբեջանին արտահանձնելու Բելառուսի իշխանության որոշումը: Բելառուսի իրավապահները Լապշինին ձերբակալեցին ամիսներ առաջ, Մինսկի օդանավակայանում, Ադրբեջանի պահանջով:

Լապշինին հետապնդում են Արցախ այցելելու համար, Ադրբեջանը դա համարում է պետական սահմանի խախտում և Լապշինին ենթարկում հետապնդման: Բելառուսի իշխանությունը բլոգերին ձերբակալեց Մինսկում, ընդ որում այդ երկրի նախագահ Լուկաշենկոյի Բաքու կատարած այցից մի քանի օր անց, որի ընթաքում նա իր մշտական աջակցությունն էր հայտնել Ալիևին: Եվ այսպես, ամիսներ շարունակ ծավալվող գործը Բելառուսի Գերագույն դատարանում մնաց անփոփոխ, այսինքն՝ Բելառուսը Լապշինին կարտահանձնի Ադրբեջանին: Ռուսաստանի իշխանությունը հայտարարում է, որ դա անթույլատրելի է և փորձում է Բելառուսի հետ լուծել հարցը: Նույն փորձի մասին խոսում է նաև Իսրայելը, քանի որ Լապշինը նաև այդ երկրի քաղաքացի է:

Ընդ որում՝ դա էլ հետաքրքրական է իսրայել-ադրբեջանական հարաբերությունների ջերմության ֆոնին: Ակնհայտ է, որ այստեղ իհարկե հատվում են մի շարք շահեր և Լապշինի գործի վրա տեղի է ունենում փոխադարձ հարաբերությունների պարզաբանման բավական խճճված մի գործընթաց: Այս ամենում սակայն կա նաև մեր՝ հայկական շահը, որին սպառնում է բավական լուրջ վտանգ, խիստ անցանկալի նախադեպի տեսքով: Փաստորեն, ձևավորվում է նախադեպ, երբ Արցախ այցելող բլոգերը, արտասահմանցին ենթարկվում է իրավական հետապնդման և ձերբակալվում: Ավելորդ է նկարագրել, թե ինչ է դա նշանակում և ինչ շղթայական ռեակցիայով է հղի:

Նախադեպը կարող է հոգեբանական ազդեցություն ունենալ Արցախ այցելելու մտադրություն ունեցող արտասահմանցիների վրա և նրանք կհրաժարվեն իրենց մտադրությունից: Այլ կերպ ասած՝ սա Արցախի մեկուսացման ադրբեջանական քաղաքականության դրսևորում է, որը եթե ունենա հաջող ընթացք, կարող է իսկապես վատ նախադեպ ստեղծել Արցախի շուրջ: Իսկ Բելառուսը, որը Հայաստանի այսպես կոչված՝ դաշինքային գործընկերն է ԵՏՄ-ում և ՀԱՊԿ-ում, Ադբեջանին գործնական օժանդակություն է ցուցաբերում Արցախի շուրջ այդ օղակը սեղմելու գործում: Մեկնաբանություններն ինչպես ասում են ավելորդ են, սակայն այս ամենում շատ հետաքրքրական է պաշտոնական Երևանի լռությունը:

Երևանը խոսում է ընդամենը առիթի դեպքում, եթե հանկարծ հարց կուղղվի այդ գործի կապակցությամբ: Սակայն առանձնակի ակտիվություն, անգամ այսպես ասած՝ ոչ ֆորմալ մակարդակներում, մեղմ ասած՝ տարօրինակորեն չի նկատվում: Երբ Հունգարիան Ադրբեջանին արտահանձնեց մարդասպան Սաֆարովին, Երևանում Հունգարիայի հյուպատոսությունը գրոհեցին զանազան իշխանական և մերձիշխանական երիտասարդական կառույցներ, մինչդեռ այս դեպքում կարծես թե որևէ «զորաշարժ» չկա Բելառուսի դեսպանատան ուղղությամբ: Թեև, այս դեպքում գուցե պատճառը ոչ թե արտաքին քաղաքական ինչ-ինչ նրբերանգներն են, այլ պարզապես այն, որ Հայաստանում Բելառուսի դեսպանատունը գտնվում է ամենաազդեցիկ օլիգարխներից մեկի՝ Գագիկ Ծառուկյանի, այսպես ասած, հովանու ներքո, նրա հայրենի Առինջում, ինչն էլ զսպում է իշխանական ու մերձիշխանական երիտասարդներին: Սակայն այս ամենում իհարկե առավել խորքային խնդիրը շարունակում է մնալ այն, թե ինչպիսի անվտանգության միջավայրում է գտնվում Հայաստանն ու ինչքանով այդ միջավայրը որևէ առնչություն ունի Հայաստանի հետ, երբ Հայաստանի դեմ գործողություններն այդ միջավայրում դարձել են ընթացիկ աշխատանք: