Բոլշևիկյան ոգով լցված ընդդիմադիր հռետորաբանությանն իշխանությունը հակադրում է ցինիկ, դասագրքային նորմերով

Վախենամ՝ անդառնալիորեն հայտնվել ենք «տականք սերժիկենք սաղ թալանում են, սաղ սուտ են ասում, բիզնես դնենք սաշիկը գա գողանա, ժողովուրդը սոված է և միշտ ճիշտ»
և «ընթանում է նախաքննություն, մի խեղաթյուրեք փաստերը, պատերազմի մեջ ենք մի քննադատեք, կամաց-կամաց զարգանում ենք, մենակ վատն եք տեսնում» դիալոգի, ավելի շուտ՝ զուգահեռ մենախոսությունների փակ ցիկլի մեջ:
Ռացիոնալ, իրականությունից չկտրված մարդու համար պարզ է, որ թե առաջին, թե երկրորդ մոնոլոգը ինչքան էլ առանձին բովանդակային մասերով կարող է համապատասխանել կամ չհամապատասխանել իրականությանը, այնուամենայնիվ սա այն լեզուն չէ, որով կարելի է խոսել քաղաքականության մասին, ավելին, որով կարելի է զբաղվել քաղաքականությամբ։ Սա ոչ միայն արդյունավետ չէ երկու կողմերի համար էլ, այլ ընդհանրապես տանում է մեզ մի հանգրվանի, որտեղից դժվար կլինի քիչ կորուստներով դուրս գալ, իսկ ամենասարսափելին այն է, որ այդ հանգրվանում կողմերից մեկը կարճատև խրախճանքի մեջ կհայտնվի, իսկ մյուսը արդեն կլինի Մարսելի և Մադրիդի իր վիլլայում:
Ամեն ինչ մերժող, քրֆող, բոլշևիկյան ոգով լցված ընդդիմադիր հռետորաբանությանն իշխանությունը հակադրում է ցինիկ, դասագրքային նորմերով, իբր խիստ ռացիոնալ մտքեր, կարծես թե ոչինչ չի եղել, ամեն ինչ նորմալ է, ու հանկարծ ինչ-որ տեղից հայտնվել են մարդիկ, ովքեր խարխլում են երկրի կայունությունը, մենք մեր համար նորմալ կառավարում էինք («փող էինք աշխդմ») , էս ովքե՞ր էկան հարամեցին, էս ի՞նչ անեծք էր:
Ո՞նց է առաջացել էս ցիկլը. Հայաստանում ընտրություններով իշխանություն, մասնավորապես նախագահ, չի փոխվել, հասարակությունն իրեն լիակատար օտարված է զգում որոշում կայացնելուց, որևէ ձևով իր երկրի ապագայի որոշմանը մասնակցելուց: Սրան ավելացել է երկու հանգամանք ՝ սոցիալ-տնտեսական իրավիճակը վատացել է, և կասկածի տակ է դրվել իշխանությունների ամենապինդ կռվանը՝ բանակի ամրությունն ու ֆիզիկական ավտանգության ապահովման երաշխիքը: Վերջին հանգամանքի համար աշխատել են բազմաթիվ մարդիկ՝ թե՛ Հայաստանի ներսում, թե՛ դրսում։ Աշխատել են, որպեսզի այդ մտայնությունը խորացնեն: Բայց այդ մտայնությունը չէր խորանա, եթե չլիներ իրականությունը։ Իսկ իրականության մեջ իշխանության հանդեպ վստահությունն այնքան է խաթարվել, որ հասարակությունը ոչ կարող է հավատալ իշխանության խոստումներին, ոչ ազնիվ ու անկեղծ քավություն-խոստովանանքներին: Առաջացել է անհապաղ փոփոխությունների գնալու պահանջարկ, որին որևէ առաջարկ իշխանությունը չունի: Խոստումերին չեն հավատա: Եթե նստի պարզերես խոսի, ներկայացնի, որ «հա, քաք ենք կերել վախտին, բայց հիմա, էս իրավիճակում, օբյեկտիվորեն և սուբյեկտիվորեն չենք կարող տալ ձեր ուզածը, համբերեք, դուրս գանք էս ճնշման տակից, նստենք խոսանք»։ Էլի չեն հավատա: Լեգիտիմ ընտրված Տեր-Պետրոսյանի և Բագրատյանի ազնիվ հորդորներն էին ծաղրվում ժամանակին, ուր մնաց հիմա չծաղրվի իշխանության նմանատիպ պահվածքը։ Լեգիտիմ ընտրված իշխանության հաղթած պատերազմն էր ասոցացվում մթի ու ցրտի հետ: Սա էլ պատճառը, թե ինչու է Սերժ Սարգսյանը լռում. ի՞նչ էլ խոսա, ի՞նչ խաբի էլ, թե ճիշտն ասի, չեն հավատալու:
Արդյունքում իշխանությունը «յան է տվել» ու նեղացել ժողովրդից, և յուր շարքերում ու համակիրների բանակում պանիկա չմտցնելու համար որդեգրել է խիստ սառը հռետորաբանություն ՝ ամեն ինչ նորմալ է, մի խառնվեք իրար, զարգանում ենք նորմալ հունով, խնդիրներն էլ կլուծվեն, էսա դեմն ընտրություններ են ու մենք նորից կկրենք, հա մենք վատն եք, բայց մյուսներն ավելի վատն են և այլն: Հակառակ թևում էլ՝ դե սրանք տականք են, սրանց պիտի գնդակահարել, փամփուշտ չեն տալիս, պարտվել ենք, հողերը հանձնում են:
Չգիտես ում մեղադրես այս փակ ցիկլի համար: Իշխանությա՞նը, որ տարիների անգործությամբ առիթ է տվել այս ամենին: Բազում աշխուժակներին ու ընդդիմադիր լիդերների՞ն, ովքեր միշտ սրել են ընդդիմադիր հռետորաբանությունը, բողոքը և դժգոհությունը կոնսերվացրել բացառապես իռացիոնալ լեզվի, սև-սպիտակ հակադրությունների շրջանակներում, որպեսզի արագ ու միանգամից արդյունք ստանան: Թե՞ մարդկանց, ովքեր իրականությունը սև-սպիտակ չեն պատկերացնում, ավելի բազմաշերտ են պատկերացնում, բայց լռում են, որովհետև էդքան աներես ու պնդաճակատ, միագիծ չեն, որ վերոնշյալ մենախոսությունների փակ ցիկլի մեջ մտնեն, որտեղ նրանցից անընդհատ պահանջելու են դիրքավորվել կամ սև, կամ սպիտակ, չդիրքավորվելու համար էլ պիտակավորեն:
Հ.Գ Ըստ վերոնշյալ մենախոսությունների տրամաբանության, հիմա էլ պիտի պիտակավորվեմ, որովհետև հավասարության նշան եմ դնում հպարտ ժողովրդի և TALANCI REZIMI, պետականության և DAVACANNERI միջև:

Լևոն Մարգարյան