Ո՞վ կարող է զբաղվել քաղաքականությամբ

«Առավոտ»-ն իր խմբագրականում գրում է․

Հայաստանում ժամանակ առ ժամանակ հարց է առաջանում` ո՞վ կարող է այստեղ զբաղվել քաղաքականությամբ: Երբեմն ասվում է, որ դա չափազանց մասնագիտական գործունեություն է, որով պետք է զբաղվեն քաղաքական գործիչները: Համաձայն չեմ: Նույնիսկ այն մարդը, որը ոչ մի հարթակում ոչ մի տեքստ չի արտասանում եւ չի գրում, այդ մարդը դարձյալ զբաղվում է քաղաքականությամբ իր, այսպես ասած, չմասնակցությամբ: Քաղաքականությամբ կարող են զբաղվել եւ զբաղվում են բոլորը` որոշակի բացառություններով, որոնց մասին կասեմ քիչ հետո: Այլ հարց է, թե ով է իրեն պատրաստ համարում քաղաքական տեքստեր արտասանելու: Եթե, ասենք, տաքսիստը կարծում է, որ նա իր խոսքով ի զորու է լուծել «ազգի խնդիրները», ապա նրա իրավունքն է՝ իր մտահոգությունները հայտնելու: Եթե ինքնուս կամ պրոֆեսիոնալ պոետները ցանկանում են, ասենք, Ազատության հրապարակում իրենց քաղաքական ոտանավորներն արտասանել, ապա նրանք նույնպես ունեն դրա լիակատար իրավունքը: Հայաստանից դուրս ապրող հայերը եւ, մասնավորապես, նախկին հայաստանցիները նույնպես կարող են զբաղվել հայաստանյան քաղաքականությամբ: Եթե Եվրոպաներում ապրող մեր հայրենակիցը առնվազն կես շիշ արաղ կոնծած վիճակում տեսագրում է իր հայհոյախառն ելույթը եւ դնում է համացանց, դա էլ քաղաքականությամբ զբաղվելու ի՛ր ձեւն է, որն, ի դեպ, շատերին դուր է գալիս: Կամ` որ, ասենք, «Մտահոգ հայ» ծածկանունով ֆեյքը տրանսլիտով, բայց «դուխով» կարծիք է գրում ֆեյսբուքում, ուրեմն նա ընտրում է քաղաքականությամբ զբաղվելու իր ճանապարհը: Պարզապես ինձ թվում է, որ այդ մարդիկ երբեք, ոչ մի պարագայում Հայաստան չեն վերադառնա` անգամ այն դեպքում, եթե Ժիրայր Սեֆիլյանը դուրս գա բանտից եւ կես տարով հաստատի զինվորական դիկտատուրա: Իսկ ես, օրինակ, նույնիսկ այդ պարագայում Հայաստանից չեմ փախչի: Բայց դրանք «դետալներ» են` Աստված տա, բոլորը վերադառնան: Մի խոսքով, բոլորն էլ իրավունք ունեն, կարող են զբաղվել եւ իրականում զբաղվում են հայաստանյան քաղաքականությամբ: Բացառություններն, իմ կարծիքով, երեքն են:

1/ Քաղաքականությամբ իրավունք չունեն զբաղվելու ոստիկանությունը, ԱԱԾ-ն, դատախազությունը, քննչական մարմինները, դատարանները: Այնինչ` այդ ինստիտուտներն իրականում զբաղվում են քաղաքականությամբ: Հակառակ դեպքում, օրինակ, Լեւոն Երանոսյանի եղբայրը վաղուց արդեն երկու ամսով կկալանավորվեր, իսկ այնուհետեւ կդատապարտվեր ավելի երկար ժամկետով, քան Շանթ Հարությունյանը կամ Հայկ Կյուրեղյանը:

2/ Քաղաքականությամբ իրավունք չունի զբաղվելու բանակը:

3/ Քաղաքականությամբ իրավունք չունեն զբաղվելու անօրինական զինված խմբավորումները: Նույնիսկ եթե այնտեղ լավ մարդիկ են ներգրավված: