Սադոյանը միշտ էլ եղել է իշխանության հեզ ծառան

«Հրապարակ»

Արշակ Սադոյանը որպես չորրորդ խոսափող է տպավորվել իմ մեջ: Ազգային ժողովում սեփականաշնորհել էր այդ խոսափողը ու օգտագործում էր մտքովն անցածը ասելու՝ յուրօրինակ կամ կարելի է ասել անսովոր բողոքող ձայնով: Այն ժամանակ ասում էինք՝ ինչ մարդ է՜ է՝ ոչ ախ ունի, ոչ վախ... Ո՜նց է իշխանություններին կպնում, խայտառակում:

Հետո պարզվեց, որ նա ժամանակին արել է այն, ինչ այսօր անում են մեր շատ «ընդդիմադիր պատգամավորներ»: Հայհոյում են իշխանությանը, ստանում հանրության վստահությունը և ... «ջուր տուր, քշիր»:

Այսօր, դե բոլորդ գիտեք, իր անսովոր բողոքող ձայնով Սադոյանը դարձել է Հանրային խորհրդի անդամ: Այնքան հանրությանը պաշտպանել է, որ իշխանության կողմից արժանացել է այդ պաշտոնին:

Ինչևէ, հուլիսի 28ի, լույս 29-ի հայտնի դեպքերից հետո նրա տղան՝ Արեգը, ձերբակալվել, այնուհետ կալանավորվել է ՀՀ քննչական կոմիտեում քննվող զանգվածային անկարգությունների գործով: Բայց ինձ դա չի հետաքրքրում:

Ինձ Հանրային խորհրդի անդամի մի նախադասությունն է «դաղում», երբ ասում է՝ ինչու՞ իմ որդին...

Սա չարությամբ տառապող ծնողի հարց է: Բոլորի որդիներին կարելի է, բայց իր որդուն...

Տարիներ առաջվա մի դեպք եմ հիշում, որ այսօր էլ մտաբերելուց բերանումս դառնություն եմ զգում:

Մեր մտերիմներից մեկի մայրը մահացել էր: Բոլորս հավաքվել, նրան էինք սպասում, որ պիտի մի այլ քաղաքից գար: Վերջապես ժամանեց: Մենք մոտեցանք ու գրկեցինք նրան: Նա աչքերը հատ- հատ ոլորեց մեզ վրա ու գոռաց՝ ինչու՞ հենց իմ մայրը: Հետո, երբ մտերիմներով կիսվեցինք, բոլորս էլ նույնն էինք զգացել. ասես մեղավոր էինք, որ մեր մայրերի փոխարեն իր մայրն էր մահացել:

Հիմա Սադոյանն ասում է՝ ինչու՞ իմ որդին:

...Իսկ եթե նույն հարցը Սադոյանին տա այն ծնողը, ում որդին աչքը կորցրել էր:

Ասեր՝ ինչու՞ իմ որդին... Ո՞նց կզգար նա...

Հ․Գ․ Քաղաքական բացատրություններն արդարացում չեն. Սադոյանը միշտ էլ եղել է իշխանության հեզ ծառան:

Հասմիկ Բաբաջանյան