Հայաստանը միտված է մեկ-երկու հանճարի անձնական տոկունության հաշվին մեծ ու արագ «ատդաչա» ենթադրող խաղադրույքներ կատարելու
Blog
Լևոն Մարգարյանը գրում է․
Ապրիլ-հուլիսյան դեպքերից հետո երեկվա ոսկին ահագին դրական լիցք տվեց, ուրախացանք, հուզվեցինք։
Անկեղծ լինենք․ ըմբշամարտն ու ծանրամարտը, որպես անհատական սպորտաձևեր, հասարակական բարիքի տեսանկյունից որևէ բան չեն փոխում, դրանք ոչ պոպուլյար և ոչ կոլեկտիվ սպորտաձևեր են, խիստ անհատականացված։
Ֆուտբոլը, որ բացի սպորտ լինելուց, նաև բիզնես, քաղաքականություն, շոու, մշակույթ, կրթա-դաստիարակչական, գլոբալացման գործիք ու մենեջմենթ է, այդպես էլ չի կայանում` ոչ ֆուտբոլային դպրոցների, ոչ էլ ֆուտբոլային երկրպագման առումով, մասսայականացման որևէ քաղաքականություն չկա, վկան՝ ազգային առաջնության թիմերի ամեն տարի նվազող ցանկը, դատարկ մարզադաշտերը ու հավաքականի բառդակը։
2000-ականներին կայացած տղերքը խաղում են որևէ քիփլիկ թիմում ու տուն պահում, երբեմն գալիս են Հայաստան` հավաքականի խաղերին խաղալու և տնեցիներից կարոտն առնելու, իսկ Հայրապետյանի անձնական ամբիցիաներն էլ՝ դառել են հավաքականի միակ կրեդոն։
Ինչպես գրեթե բոլոր ոլորտներում (գիտություն, արվեստ, սպորտ) Հայաստանը (իշխանությունն ու հասարակական ոգևորությունն այս հարցում միանման են) ոչ թե միտված է իր «յորղանն ու գյորա» միջինացված, բայց կայուն ու դանդաղ աճով, սերնդափոխություն ենթադրող համակարգ ստեղծելու և պրոդուկտ տալու, այլ մեկ-երկու հանճարի, անձնական տոկունության (ոչ թե միջավայրի ու համակարգի դրական ազդեցության) հաշվին կայացած անհատների վրա մեծ ու արագ «ատդաչա» ենթադրող խաղադրույքներ կատարելու։
1
2
3
4
5
1
3
4
5
1
3
4
