«Հայաստանը հայաթափելու հատուկ ծրագիր հարկավոր չէ: Մնում է թեթեւակի շիրա տաս ու հայերին թողնես իրենց տարերքի մեջ»

Հիմա Հայաստանի լքված իշխանությունը կրում է այն պատիժը, ինչին արժանի է թեթևաբարո կինը, ով մեկի հաշվին ապրում է, բայց աչքը դուրս է պահում: Այս պահվածքը «կոմպլեմենտարիզմ» անունն ունի: Որպես դիվանագիտական պահվածք՝ դա էլ գոյության իրավունք ունի, բայց այդ դեպքում պիտի հաշտվել մի շարք անհարմարությունների հետ. այն է՝
1. հումանիտար օգնության եւ տրանշի հաշվին էքսպեդիցիոն բանակ չպիտի պահես
2. երկրիդ բնակիչը պետք է սնվի միայն չմեռնելու չափով
3. ծերերի կյանքը պիտի չերկարացնես դեղերով եւ վիրահատություններով
4. երեխաները պիտի դպրոց գնան օր ու մեջ
5․ կանայք պարտադիր չի, որ ունենան սպիտակեղենի փոխնորդ
6. տղամարդիկ ամուսնական պարտականությունները պիտի կատարեն այնքանով, որքանով թույլ է տալիս խաշած վերմիշելը
7. պիտի եթե ոչ շնորհակալությամբ, գոնե սուս արած ընդունել ձրի հակաբեղմնավորիչներ, որովհետեւ քաղցած տղամարդուց բեղմնավորված պտուղը արդեն դիստրոֆիկ է թերսնվող մոր փորում, եւ նրանից ոչ միայն զինվոր ու հայ չի ստացվի, այլեւ չի ստացվի որևէ բանական արարած․․
Թեկուզ միայն այն պատճառով, որ պետական պաշտոնյաները գողանում են: Բայց հումանիտար, ձրի բանի առանձնահատկությունն էլ այն է, որ մի մասը գողանում են: Եթե գողանում էին երկրաշարժից հետո, հիմա ինչո՞ւ չպիտի գողանան: Եթե Հայաստանում կարողացան գողանալ եւ յուրացնել Սովետական երկրի ու արտասահմանի ահռելի-անչափելի օգնությունը, այսօրվա եղածն ի՞նչ է, որ հախիցը չգան: Գողացածի այն մասը, որը ծախսվել է Հայաստանում, դեռ ոչինչ, մի մասն էլ դուրս հանվեց երկրից, ի դեպ՝ նաեւ Թուրքիայի ճանապարհով: Եւ այդ հարստության «տնօրինողները» տարիներ անց վերադարձել են՝ որպես հայրենիքի ու ժողովրդական ունեցվածքի պահապան, եւ կուսակցական-կոմերիտական «հերոսների» հետ միաբանած՝ նայում են, թե կարո՞ղ է էլի բան կա, որ բաց են թողել:
Այնինչ, բան չի մնացել «հայ եւ ռուս ժողովուրդների դարավոր բարեկամությունից» բացի: Այդ միակ ռեսուրսը հիմա պիտի մինչեւ վերջ քամեն: Այնքան ժամանակ, մինչեւ Վրաստանի երկաթուղին փակվի: Այ, այդ ժամանակ վերջնականապես պարզ կդառնա, որ Հայաստանը հայաթափելու հատուկ ծրագիր հարկավոր չէ: Մնում է թեթեւակի շիրա տաս ու հայերին թողնես իրենց տարերքի մեջ. մեկի հանդեպ պատճառաբանված ատելության, մյուսի հանդեպ՝ չպատճառաբանված սիրո տարերքի: Իսկ որ լուրջ ազգերը դարեդար առաջնորդվում են «չկա մշտական բարեկամ եւ մշտական թշնամի, այլ կան մշտական շահեր» կարգախոսով, դա հայերը ժխտած ունեն միշտ: Իրական թշնամուն չտեսնելու համար սեփական աչքը հանող մտագարի կեցվածքը մեզ դուր է գալիս: Որպեսզի նույնիսկ մեզ նմանների համար հասկանալի լինի մշտական շահերի վերաբերյալ միտքը, ասում են «Չի կարելի նստել սեփական ձվերի վրա»: Եւ որպեսզի վերջնականապես պարզ լինի ինչի մասին է խոսքը, պետք է պատկերացնել նման վիճակում հայտնված դեբիլ երեխայի դեմքի արտահայտությունը... Տեղը չի բերում ցավի ակունքը:

Վանո Սիրադեղյան, դեկտեմբեր, 2000 թ․