«Նախկինների դաշինքը այժմ փորձում է կողմնորոշվել Օհանյանի և Ծառուկյանի միջև»

«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է քաղաքական մեկնաբան Լևոն Մարգարյանը։

– Ինչպե՞ս եք գնահատում Հայաստանում ներքաղաքական զարգացումները, մասնավորապես՝ ձևավորվելիք դաշինքները կարո՞ղ են իրական այլընտրանք լինել իշխանությանը:

– Հայաստանում քաղաքականությունը չի կազմակերպվում արժեքների, գաղափարների, քաղաքական ծրագրերի միջև եղած տարբերությունների հիմքով: Ձևավորման հիմքը ռեսուրսներն են՝ տնտեսական ու քաղաքական լծակները: Քաղաքական մի քանի հարց եթե մի կողմ դնենք, ապա մյուս բոլոր դեպքերում դաշինքները, խմբերը, կլանները ձևավորվում են ռեսուրսներին այս կամ այն չափով մոտ լինելու նպատակով: Քաղաքականացված էր կյանքը, ասենք, ԽՍՀՄ վերջին տարիներին և անկախության սկզբում, երբ նոր պետություն էր ձևավորվում, և վերնախավը, այդ թվում՝ ընդդիմադիր, զբաղված էր հենց քաղաքական բնույթի խնդիրներով: Արդեն հետո, երբ այս «մեծ» իրադարձությունների ժամանակն անցավ, ու քաղաքական վերնախավն անցավ ներքաղաքական հարցերի, մենք ունեցանք ապաքաղաքական իրավիճակ՝ պայքար իշխանություն ունեցողների և չունեցողների միջև: Հայաստանում այս առումով քաղաքական խնդիր է մնում միայն Ղարաբաղյան կոնֆլիկտը: Միայն այս հարցում կարող ենք տեսնել քաղաքական վերնախավում գոյություն ունեցող տարբեր մոտեցումներ: Շատ կարևոր էր, որ առաջին նախագահը սկսեց այդ բանավեճը: Անկախ նրա մոտեցումների բովանդակությունից՝ Ղարաբաղյան կոնֆլիկտը ներքաղաքական օրակարգ բերելը, բացի ֆիզիկական անվտանգության և արտաքին քաղաքականության կոնտեքստում դիտարկելուց, նաև դրա հետ Հայաստանի ներքին զարգացման խնդիրները այդ կոնֆլիկտի լուծման հեռանկարներում դիտարկելը մեզ հնարավորություն կտա ի վերջո լսել քաղաքական մոտեցումներ, դրանց տարբերությունների միջև բանավեճի ականատեսը լինել: Պատահական չէ, որ առաջին նախագահի ելույթին հետևեցին բուռն քննարկումներ, իրենց մոտեցումները հայտնեցին հասարակական ու քաղաքական դաշտի գրեթե բոլոր կողմերի ներկայացուցիչները: Այնպես որ՝ կհաջողեն դաշինքները, թե չէ, կդառնան այլընտրանք, թե չէ՝ երկրորդական հարցեր են, քանի դեռ դաշտը չի քաղաքականացվել, չկա քաղաքական մոտեցումների, տարբերությունների միջև հակադրություն: Քանի դեռ նշված խնդիրը չկա, մենք ունենալու ենք տարբեր խմբերի միջև պայքար՝ հանուն ադմինիստրատիվ լծակների: Մի խմբի մոտ դա կարող է լինել պայքար ադմինիստրատիվ լծակների կենտրոնական փաթեթի համար, մյուսները կփորձեն իրենց հնարավորությունների սահմաններում զբաղեցնել ընդդիմադիր քվոտաները: Զուտ քաղաքագիտական իմաստով սա հետաքրքիր գործընթաց կլինի: Մենք ունենք նոր Ընտրական օրենսգիրք, բազմաթիվ քաղաքական ուժեր, որոնք ամբիցիաներ են դրսևորում, և մեզ սպասվում են հետաքրքիր ընտրություններ: Բայց հայաստանյան քաղաքականության փիլիսոփայության մեջ այս ամենը ռադիկալ փոփոխություններ չի կարող բերել, քանի դեռ դիսկուրսը չի փոխվել: Ղարաբաղյան խնդիրը, մանավանդ ապրիլյան դեպքերից հետո, ըստ էության միակ թեման է, որի շուրջ այս քաղաքական բանավեճը կարող է սկսվել: Եթե նայենք պատմական կտրվածքով, ապա այլ կերպ չէր էլ կարող լինել: Այդ խնդիրը ուղղակիորեն կապված է երրորդ հանրապետության առաջացման ու կայացման հետ: Քաղաքական կարևոր շրջափուլերում՝ մանավանդ, երբ կա ակնհայտ ճգնաժամ, և իրերի ընթացքը չի գոհացնում բավական շատ սուբյեկտների, մենք պարտավոր ենք վերադառնալ այս խնդրի քննարկմանը:

Շարունակությունն՝ այստեղ