Իշխանության պրագմատիզմն ու հասարակության իդեալը

1in.am

Դժվար է պատկերացնել որևէ պետություն, որն ունենա այդքան ակնառու տնտեսական, քաղաքական, ռազմական մարտահրավերներ, որն ունենա ներքին ու արտաքին այդքան սպառնալիքներ, խնդիրներ, միաժամանակ ունենա այդքան անբովանդակ քաղաքական կյանք, ներքաղաքական դատարկ գործընթաց:

Այդ անբովանդակության և դատարկության հարցում համոզվելու համար բավական է հետևել, օրինակ, խորհրդարանական ելույթներին, լրագրողների հետ «բացառիկ» հարցազրույցներին և ճեպազրույցներին, դրանցում արտահայտվող կարծիքներին, քննարկվող թեմաներին: Իսկ խորհրդարանը և դրանում ընդգրկված ուժերը, ենթադրվում է, որ պետք է լինեն յուրաքանչյուր երկրի քաղաքական «բոմոնդը», կորիզը, որից պետք է սկզբնավորվեն քաղաքական նոր պտուղներ և համ տան հասարակության ու պետության կյանքին:

Քաղաքականությունը որևէ երկրում հրեշտակների զբաղմունք չէ, դրանով բյուրեղյա մաքրության կերպարները չէ, որ զբաղվում են: Սակայն խնդիրն այն է, թե քաղաքականությամբ զբաղվողների անձնական շահերի սպասարկման և հասարակական շահերի համադրության ինչպիսի աստիճանի հասարակական պահանջ կա տվյալ երկրում: Այդ պահանջից է կախված, թե քաղաքականությամբ զբաղվող յուրաքանչյուր ոք իր անձնական հարցերը լուծելու համար ինչքանով է ստիպված լուծել հանրային հարցեր, գոնե արծարծել հասարակությանը հուզող կոնկրետ խնդիրներ:

Վերջին հաշվով, հասկանալի է, որ ինչպես ցանկացած մասնագիտական գործունեության ոլորտում, այդպես էլ քաղաքական ասպարեզում ոչ բոլորն են ներգրավվում համամարդկային կամ թեկուզ համապետական ինչ-որ երազանքների ու տեսլականների իրականացման անհագ և ինքնամոռաց, անձնուրաց ձգտումով: Բոլոր երկրներում էլ այդպիսիք քիչ են: Դրա համար էլ ստեղծվում են մեխանիզմներ, որոնք ապահովում են այնպիսի միջավայր, որ անգամ պատեհապաշտներին ստիպում է գոնե նվազագույն իմաստով կոնկրետ ծառայություն մատուցել հասարակական և պետական շահերին, քանի որ առանց դրա տվյալ գործիչը ոչ միայն չի կարող իր անձնական խնդիրները լուծել, այլ նույնիսկ անձնական շատ լուրջ խնդիրներ կարող է ունենալ: Հայաստանում, ահա, այս մեխանիզմը իսպառ բացակայում է:

Շարունակությունն՝ այստեղ