«Մեղադրել եմ օտարներին իմ նեղ անձնական դժբախտությունների մեջ նեղացել եմ հարազատ մարդկանցից, ընկերներից, պետությունից, բախտից ու Աստծուց»․ Մարջան Ավետիսյանի անկեղծ գրառումը
Life«Իշխանություն» ֆիլմի մասին լսեցի ու կարդացի բազմաթիվ վերլուծություններ: Շնորհակալ եմ բոլորին անդրադարձի, ջերմ խոսքերի ու անկեղծ վերլուծությունների համար:
Ինքս ինձ երբեք չեմ համարել տաղանդավոր կամ ամենալավ դերասանուհի (հիմա էլ նույն կարծիքին եմ): Հանրային մարդ դառնալու նպատակներ չեմ փայփայել, ընդամենը, ուզել եմ թատրոնում լինել: Թատրոնն ինձ հետ միշտ եղել է անկեղծ, երբեք զուր հույսեր չի ներշնչել: 5 տարի միջակից ցածր դերասանի կարգավիճակից հետո, հարցին` թե ես ինչո՞ւ դեր չեմ ստանում, կրկին անկեղծ թատրոնն ասաց` գնա, դու շատ ես ։ Ես համառորեն մնացի ևս 6 տարի:
Թատրոնն իր գլխից ինձ «ռադ անելու» համար փորձեց ավելի գայթակղիչ ուղղություն ցույց տալ կամ գուշակելով, որ էնտեղ ինձնից մի բան դուրս կգա կամ համոզված լինելով, որ չեմ հաջողելու ասաց՝ գնա կինո: Սեփական կատու չունենալու, դատարկ գրպանի ու կինոյի մասին զրո գիտակցությամբ հպարտ գնում էի կինո, կինոն չկար, բայց կար Աստված: Միշտ եղել է և կա լրացնելու դաստիարակությանս բացերը: Ապացուցելու, որ մարդը միանշանակ չէ:
Ավելին՝ այստեղ
1
2
3
4
5
1
2
4
5
1
2
3
5
