«Վճարողին պիտի վարձահատույց լինել առավելագույնս պարտաճանաչ ու ջանադիր, ինչպես գրին֊քարտ չունեցող չարքաշ բոզը»․ Վանո Սիրադեղյան

Սուբորդինացիոն արգելքները չեն աշխատում, եթե «ազգի համար» են անում։ Նանարներին ավանդաբար բերում են Մոսկվայից։ Իսկ ինչ վերաբերվում է քաղաքական ղախպեքին, դրանք ներմուծվում են հիմնականում Լոսից։ Լոսից, Գլենդեյլից, Փարիզից։

Բերվում են ամռանն ու աշնանը, որ համ «աշխատեն», համ էժան ծիրան ու խաղող ուտեն՝ ձմեռնամտին Արեւմուտքի ձմեռանոցները վերադառնալուց առաջ։ Բայց նախընտրական տարին առանձնահատուկ տարի է․ խախտվել է կյանքի ռիթմը, եւ վաղ աշնանից սկսվել է քաղաքական պուտանկեքի զանգվածային հայրենադարձությունը Լոս ու մոսից։ Չի կարելի ասել, թե լրբերի հայաստանյան պաշարները սպառվել են․ նախկին գնդապետների, նախկին քարտուղարուհիների (հիմա խմբագիրների), նախկին պահեստապետների (հիմա մինիստրների), ԺԴԿ֊ԽՎԶ, ՃՎԶ֊ՊՊԶ տիպի կուսակցությունների պետերի պակաս ամենեւին չկա, բայց դրանց էֆեկտը այն չէ, որովհետեւ գործածված են՝ արդեն զզվելու աստիճան։

Համ էլ, սրանք կան ու կան եւ արդեն ծախս էլ չեն պահանջում։ Նաեւ ժամանակն է նախընտրական, եւ նոր կադրեր են պետք, որ լինեն եթե ոչ երկրորդ թարմության (թեեւ ղախպի թարմը ո՞րն է), բայց չլինեն նաեւ պետականամետ մամուլում ամենօրյա գործածության պերերիվի պուտանկեքի նման մանեթանոց։ Այս սեզոնի առանձնահատկությունն այն է, որ լրբերը աննախադեպ գրգռված ու կատաղած են գալիս Հայաստան։ Բանն այն է, որ թե´ ժամանակն է նախընտրական եւ թե´ այս ձմեռը նրանք ստիպված անց են կացնելու հայրենիքում։ Այս ձմեռ նրանց դրսում կեր ու ծածկ տվող չի լինելու։ Քաղաքական լրբերի կոլեկտիվ սուտինյորի դերը վերջին տարիներին ստանձնել են երկու «ազգային կուսակցություններ»։ Առանձնապես կեղեքիչ չէ նրանց շահագործումը։

Ելույթների ու հոդվածների քանակը, եթե ալարում ես, կարող ես կրճատել, բայց մեկ պայմանով․ մյուս կեսը իրագործելու ես՝ բերանդ առավելագույնս ճոռթած։ Այսինքն,վճարողին պիտի վարձահատույց լինել առավելապգույնս արհեստավարժորեն, պարտաճանաչ ու ջանադիր, ինչպես գրին֊քարտ չունեցող չարքաշ բոզը։

Հացը, լույսը, պլյուս բանանը՝ կա, կաստյում֊շալվարը՝ ինքնարժեքով, կա, «թշնամի կուսակցության» դեմ գրելու պահանջարկը՝ կա, ղեկավար կուսակցությունը՝ կա, ուրիշ ի՞նչ է պետք ապուշին՝ երջանկության համար։

Նախընտրական գռդոնի սեզոնը, ինչպես բուն լրբերի համար՝ ամառը, պատասխանատու լինելուց բացի, նաև ներվային է լինելու, որովհետեւ մրցակցությունն է դաժանանում։ Ինչպես ամառվա արձակուրդի օրերին միանգամից սանձարձակված նամուսովներն են խփում պուտանկեքի գործին եւ գին քցում, այդպես էլ նախընտրական վայրահաչության ասպարեզը պարզապես պայթում է դիշովկեքի առատությունից։ Մուֆթա կամ էժանով առնվողների այս գրոհի պայմաններում պիտի լինել առավելապես հնարամիտ եւ աշխատել առավելագույնս գռքաշ։ Աշխատել քանակի վրա, որովհետեւ խոսքի ու բերանի գինը ընկած է լինելու։ 

Վանո Սիրադեղյան, «Նախընտրական նանարներ» (հատվածներ)․ 2002 թ․ դեկտեմբեր