Բոյկոտի փակուղին կամ քաղաքական դիագնոզ

ՏԻՄ ընտրություններից բավականին ժամանակ է անցել, սակայն Վանաձորում իրավիճակը դեռ չի հանգուցալուծվում: Մեղմ ասած, քաղաքապետ Ասլանյանը դրա կարիքը չունի էլ: Ինչպես ասում են, անաղմուկ նիստեր է անում: Բայց նրա հակառակորդների դաշտում վիճակն այդքան էլ բացարձակ չէ: Էնտուզիազմը մարել է և նրանք կանգնել են փաստի առաջ: Անգամ այն վանաձորցիները, ովքեր ընտրել են ոչ իշխանական դաշտից, այսօր պահանջում են նրանցից աշխատել հանուն քաղաքի:

Վերջերս ԼՀ-ի առաջնորդ Էդմոն Մարուքյանը ծավալուն հարցազրույցում, անդրադարձել է այս խնդիրներին, բայց փոքր-ինչ այլ դիտանկյունից: Նախ, նա նշում է, որ հանրապետականը պատրաստվում է ցույց անել: Մինչ այս, նա ևս մեկ նման հայտարարություն էր արել: Սակայն, ինչպես տեսանք, որևէ ցույց չեղավ: Մարուքյանի ինչի՞ն է պետք երկրորդ անգամ դիմել նույն ֆարսին:

Մինչ այս հարցին պատասխանելը, փոքր ինչ նկարագրենք այն իրավիճակը, որն առկա է այսօր: Տարածված կարծիք կա, թե Վանաձորում համայնքային իշխանությունը կաթվածահար է արվել բոյկոտի պատճառով և չի գործում: Իրականում գործում է, պարզապես ներկայումս ավագանու 50+1-ի ձևաչափը դնում է որոշ սահմանափակումներ:

Ըստ օրենքի` եթե նոր բյուջե չի հաստատվում, ապա համայնքը աշխատում է նախկին բյուջեի համամասնությամբ: Ինչպես և անում են այժմ: Կա նաև տարածքների օտարման կամ վաճառման խնդիր, որը կապվում համայնքային սեփականության տարածքների հետ: Սակայն, գաղտնիք չէ, որ ոչ միայն Վանաձորում, այլ նաև Հայաստանի մյուս ̀ քիչ թե շատ նշանավոր քաղաքներում, վաղուց ծավալուն տարածքներ չկան վաճառելու կամ օտարելու ենթակա:

Իհարկե, պարոն Մարուքյանի հաշվարկները փոքր ինչ չեն համապատասխանում մաթեմատիկայի կանոններին, բայց ամեն դեպքում դրանց վրա չծանրանանք: Նշելով, թե Ասլանյանը քաղաքապետ է դարձել մանդատագողությամբ, ընդդիմադիրը մոռանում է, որ այդ մանդատները ստացել է կամ իր թիմից, կամ էլ դաշնակից ուժերի: Ասել կուզե ̀ գողը տնից է: Դուռը փակ պահիր, հարևանին մի մեղադրիր:

Ի վերջո գանք այն հարցին, թե ինչին է պետք այս հերթական ֆարսը Մարուքյանին: Ակնհայտ է, որ բոյկոտի շարունակությունը ձեռնտու է գործող քաղաքապետին: Ինչպես արդեն նշեցինք, նա կարողանում է աշխատել համապատասխան իրավական դաշտում: Իսկ ընդդիմադիրների պարագայում խնդիրն ուրիշ է: Նրանք չունեցան ակնկալվող էֆֆեկտը: Մյուս կողմից, նման կրավորական կեցվածքով, կորցնում են էլեկտորատ, որը շատ կարևոր է գալիք ընտրությունների մասով: Այս ամենի արդյունքում էլ, վանաձորցիների մոտ կարող է ամրապնդվել այն մտածողությունը, թե նորից ընտրենք, որ ի՞նչ անեք: Ընտրել ենք: Աշխատեք: Սակայն պարոն Մարուքյանը փորձում է մեկ ձեռքով երկու ձմերուկ բռնել` գովելով նոր համակարգը. ''Կարող ենք արձանագրել, որովհետև Վանաձորում և Գյուրիում խորհրդարանական մոդել է ներդրվել, և այդ մոդելի տրամաբանությամբ այն ուժը, որը չունի քաղաքական մեծամասնություն, նա պետք է լինի ընդդիմություն''։

Սա ուղղակի հաճոյախոսություն է իշխանություններին: Զարմանալի է, թե այս տրամաբանությամբ, ինչու՞ իրենց չեն հայտարարում իշխանություն և ցույց անում` պահանջելով քաղաքապետի հրաժարականը: Ի վերջո և Մարուքյանը, և նրա դաշնակիցները, դաշտում հայտարարված ընդդիմադիրներ են:

Կարծում եմ, բոլորին հասկանալի է, որ սպասվող դաշինքների կազմավորման ֆոնին, Մարուքյանը փորձում է Վանաձորում կրքերը թեժացնելով ևս մեկ անգամ իր չհաջողած պլանը ներկայացնել որպես հանճարեղ քաղաքագիտական սխեմա: Սրա արդյունքում, ցույց տալով որոշակի էլեկտորատ, կփորձի ծանրացնել իր դերը սպասվող նախընտրական դաշինքում:

Եվ հերթական անգամ հրապարակ է նետվում գործող քաղաքապետի կողմից հանրահավաք հրավիրելու` վաղուց մաշված քաղաքական անհեթեթությունը: Առաջին անգամ միգուցե որոշակի դիվիդենտներ շահեցիք, երկրորդ անգամ ինչու" եք խայտառակվում: 

Չի կարելի քաղաքական սնանկությունը վերածել առողջապահական դիագնոզի:

Վահրամ Թոքմաջյան