Ռուսաստան-Հայաստան. Զինավաճառի միջազգային դերակատարությունը ձախողման եզրին

Անկախ երրորդ Արցախյան պատերազմի քաղաքական հանգամանքներից, Ռուսաստանը արդեն կրել է լուրջ իմիջային վնասներ: Խոսքը տեխնոլոգիական առջատար երկրի սասանված համբավին է վերաբերում, այն էլ գերզգայուն՝ զենքի մշակման, արտադրության եւ վաճառքի ասպարեզում:

Կրեմլի խոսափող համարվող հաղորդավար Վլադիմիր Սոլովյովի կարծիքով [Վեչեր, 1] երրորդ Արցախյան պատերազմը ցույց տվեց, որ ստրատեգիական սպառազինության ասպարեզում շոշափելի առաջընթաց գրանցած Ռուսաստանը օպերատիվ-մարտավարական օղակի զենքերի տեսականիում զգալի բացեր ունի:

Ասածի փակագծերը բացելով, նշենք, որ խոսքը առաջին հերթին վերաբերում է միջին հեռահարության ՀՕՊ, ինչպես նաեւ ՌԷՊ միջոցներին: Անշուշտ, իբրեւ Ռուսաստանի արդարացում կարելի էր բերել այն հանգամանքը, որ Հայաստանին մատակարարվել է Բաքվի համեմատ զգալիորեն քիչ քանակություն եւ որակապես զիջող տեսականի: Սակայն այսպիսի փաստարկումը հազիվ թե խոսեր Հայաստանի հանդեպ ֆորմալ տեսակետից դաշնակից Ռուսաստանի օգտին:

Ուղղակի ի վնաս Ռուսաստանի է խոսում, ի դեպ՝ նույն Սոլովյովի եւ ռուսական ռազմական փորձագետների վկայությամբ, մեկ այլ հանգամանք: Իսրայելական եւ թուրքական սպառազինությանը էապես զիջող ռուսական զենքով կռվում է հայ զինվորը: Ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ եթե կռվողը հայեր չլինեին, ապա սպառազինության արկա հարաբերակցության պայմաններում, թերեւս, որեւէ այլ բանակ առաջին իսկ շաբաթվա ընթացքին ջախջախիչ պարտություն կկրեր:

Պատերազմող երկու կողմերն էլ հաշվարկի սխալներ են թույլ տվել: Թուրքիան, զինվածության իր գերակա դիրքերից, ենթադրում էր հայերի հենց մեկ շաբաթվա դիմադրություն: Հայկական կողմը, իր հերթին, քաղաքական ինչ-ինչ ազդակների վրա հենվելով, ակնկալում էր 2016-ի հետ համեմատելի ինտենսիվություն եւ մարտական գործողությունների տեւողություն: Թերի հաշվարկների ընդհանուր հայտարարը գծեց հայ զինվորը իր անհաշվարկելի արիությամբ:

Շարունակությունն՝ այստեղ: