Այդ հարուստ չաչանակների հազար դրամանոց կռռոցը կտրեք, եթե կարող եք…

hraparak.am

ԱԺ քառօրյա նիստում պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյանը մի փոքրիկ օրինակ բերեց.

«Մենք ստանում ենք զանգեր ընտանիքներից, որոնք ունեն ժամկետային զինծառայողներ, նրանք խնդրում են, որ իրենց չհանենք այդ վճարը տալու ցուցակից: Ես նրանց հասկանում եմ»:

Մենք էլ ենք հասկանում, ու ավելի քան լավ ենք հասկանում մեր ժողովրդի հոգեբանությունը: Չվերլուծելով զինվոր ունեցող ծնողի հուզաշխարհը, ասեմ, որ յուրաքանչյուր հայ իրեն զինվորի ծնող է համարում ու նույն կարգի զգացում է ապրում:

Հարգելի նախարար, մի՞թե դուք կասկածում էիք, որ հայ ծնողն իր վերջին շապիկը չի ուղարկի իր որդուն… Իր վերջին շապիկը: Բայց ձեր ասած խոսքում ենթատեքստ եմ տեսնում: Պետք չէ դնել այդ ենթատեքստը, որպեսզի շարքային քաղաքացիների մեջ կայծ գցեք: Մարդկանց հայրենասիրական նոտաներին խփել պետք չի, որովհետև հայ ժողովուրդը մի նոտա ունի՝ հայրենասիրություն: Գոնե դուք այդ նոտային մի խփեք:

Առանց այդ էլ նույն նոտան տարբեր մարդկանց կողմից այնքա՜ն են թրթռացնում, որ մարդիկ այդ ձայնից անգամ փախչել են ուզում:

Դուք չե՞ք նկատում, որ հայրենասիրությունից ավելի շատ խոսում են այնպիսի մարդիկ, որոնց հասարակությունը չի սիրում, որոնց տղաները չեն ծառայել Բանակում ու ապրում են լիակատար դրախտային պայմաններում: Անուններ չթվարկեմ, դուք ավելի լավ գիտեք այդ խավին: Ուղղակի խնդրում եմ, եթե հնարավոր է, արգելեք նրանց խոսել, 1000 դրամի վերաբերյալ խորհուրդներ տալ, ճառեր արտասանել, հոգնել ենք նրանց ձայնը լսելուց, նրանց բերանի տաք գոլորշին ներշնչելուց: Նրանք խանգարում են գործին: Այդ հարուստ չաչանակները խանգարում են՝ անգամ իրենց ներկայությունը զգացնել տալով:

Քրիստոսի պես մեր զինվորների մայրերը, զինվոր տվող ընտանիքները, շարքային քաղաքացիները իրենց խաչը տանում են: Տնքում է ծանր բեռ տանողը, ընդվզում է ծանր բեռ տանողը: Առանց բեռի քայլողն ի՞նչ իմանա բեռի ծանրության մասին:

Հազար ներողություն, բայց մի կոպիտ օրինակ եմ բերում : Էշը որ էշ է, էլի երբ ծանր բեռան տակ կողքից բզում են, քացի է տալիս… Բայց բեռ տանող, ծանր բեռ տանող մարդկանց անընդհատ բզել, ասելով՝ արագ գնա… հազար դրամն ի՞նչ է, դա ի՞նչ մի քաշ է… Ու բզողներն էլ ովքե՞ր են՝ մարդիկ, ովքեր առանց բեռի կյա՜նք են վայելում…

Այդ հարուստ չաչանակների հազար դրամանոց կռռոցը կտրեք, եթե կարող եք…

Իսկ մենք հասկանում ու ավելի լավ ենք հասկանում զինվոր ունեցող ընտանիքների զանգերի իմաստը, որը կժից թափվող տխուր լացի է նման… Մաքուր ու անկեղծ: 

Հասմիկ Բաբաջանյան