«Միջին վիճակագրական ստահակը հայրենասիրության անվան տակ ի վիճակի է սաղացնել-արդարացնել ուզածդ արարք»

Զավթելու և մնալու համար սոցիալական այն աստիճանին, որն իրենը չէ, ստահակը, ի թիվս այլ միջոցների, զինվում և զրահավորվում է հայրենասիրությամբ: Եւ հատկապես հայրենասիրությամբ: Այդ կերպ նա դառնում է անխոցելի, որովհետեւ գնալով ստահակի դեմ՝ ողջամտությունը գնում է, կարծես, հայրենիքի դեմ:

Պահի անհուսությունը մեր պարագային այն է, որ եթե ընդհանրապես ստահակի դիրքը շահեկան է լինում, ապա հայի տականքը անվերապահ շահած է, եւ ողջամտությունը՝ վստահաբար պարտված, որովհետեւ հայի՝ հայրենիքի ընկալումը, հատվածական է ու խրթին, և ուրեմն, սերն առ հայրենիք՝ բազմադեմ է, հեղհեղուկ, սրանով իսկ մեկնաբանության կարոտ ու շահարկման ենթակա:
Խնդիրը փիլիսոփայական չէ, թե ինչ է նշանակում հայրենիք և հայրենասիրություն, որի պարագային միջին վիճակագրական ստահակը հայրենասիրության անվան տակ ի վիճակի է սաղացնել-արդարացնել ուզածդ արարք: Մեր դեպքը անհամեմատ բարդ է, և խոսքը տառացիորեն այն մասին է, թե աշխարհագրական ի՛նչ տարածք նկատի ունենք, երբ ասում ենք Հայաստան կամ հայրենիք: Մեկի համար առանց Ղարաբաղի է հայրենիքը թերի, մյուսի համար՝ առանց Երզնկայի, երրորդի համար՝ առանց Թիֆլիսի...
Եւ սրտաշարժ զառամախտի բերած մանկական տեսիլքների ու միզկապության այս խառնաշփոթում ամեն տիպի թափթփուկ իրեն զգում է իր անբարոյական մոր փորում․․․

Բջի լեզուն ճարպիկ է լինում․․․
Ամեն կին ինքն է որոշում իր հաց աշխատելու ձևը, բայց այդ տեսակի կանանցից ծնված տղերքին չպիտի թույլ տալ արտասանել հայրենիքի անունը, գոնե՝ չկանգնել մոտերքը, երբ խոսում են սուրբ բաներից, որովհետև նրանք, իրենց ծնողի նման, չեն կարող կանգ առնել մեկ բանի վրա։

Վանո ՍԻՐԱԴԵՂՅԱՆ