Հայկ Սարգսյանը՝ իր նախկին եւ ներկայիս կանանց, որդու մասին, եւ ոչ միայն

Կինոյի եւ թատրոնի դերասան Հայկ Սարգսյանը BRAVO.am-ի հետ անկեղծ զրույցում պատմել է այն դերի մասին, որ կցանկանար կրկին խաղալ, Ալբերտ Մկրտչյանի հետ տպավորիչ երկխոսության, առաջնեկին կարոտելու եւ այն լույսի մասին, որ գտել է:

-Թատրոն, այնուհետեւ նաեւ հեռուստատեսային գործունեություն. տարբեր դերեր ներկայացումներում, նկարահանումներ ֆիլմերում եւ սերիալներում: Հասցնո՞ւմ եք համատեղել։
-Թատրոնի եւ կինոյի միջեւ բեւեռային տարբերություն կա: Մանկուց սիրել եմ կինեմատոգրաֆիան. գուցե դա պատանեկության հետ էր կապված կամ այն ինֆորմացիայի պակասից, որ այդ ժամանակ դեռ ունեի։ Առաջին քայլերս սկսել եմ լուսահոգի Արտաշես Հովհաննիսյանի ղեկավարության ներքո գտնվող «Նորք» թատրոնում։ Կարծում եմ, որ թատրոնն իր առանձին տեղն ու կարեւորությունն ունի, իսկ հեռուստատեսությունը՝ լրիվ առանձին, ուղղակի պետք է կարողանալ տարբերել եւ ներդաշնակեցնել։ Յուրաքանչյուր աշխատանքից մարդ պետք է հաճույք, ադրենալին ստանա, իսկ եթե չի ստանում, ապա պետք է փոխի մասնագիտությունը։

Հայկ Սարգսյանը

   

- Այսօր եթերում տեսնում ենք մարդկանց, ովքեր չունեն դերասանի կրթություն, բայց հանդես են գալիս ամենատարբեր նախագծերում: Ձեր վերաբերմունքն այս երեւույթին: 
- Այո, այսօր կտեսնենք գեղեցիկ արտաքինով եւ գեղեցիկ խոսելաձեւով երիտասարդ աղջիկների ու տղաների հեռուստաեթերում, ովքեր չունեն դերասանական կրթություն, բայց չէ՞ որ դերասանը տեքստ վերարտադրողը չէ, սիրուն խոսող մեկը չէ, դերասանությունը շատ լուրջ մասնագիտություն է, որին պետք է շատ լուրջ վերաբերվել։ (Մտահոգ հայացք)

- Քառասունից ավելի դերեր. մի մեծ փորձ տարիքով ոչ մեծ դերասանի համար: Ինչպե՞ս է հաջողվել։
-Չնայած սրան՝ ես շատ քննադատորեն եմ մոտենում խաղացածս ցանկացած դերին, անընդհատ վերլուծում եմ եւ փորձում հասկանալ՝ որակական ինչ բացթողումներ եմ արել: Բոլորն էլ խաղացել եմ մեծ սիրով, այսինքն՝ հոգեպես վերապրել եմ դերը, բայց որակական առումով միշտ փորձում եմ ճիշտ կողմից դիտարկել ու գտնել բացթողումներ՝ հետագայում շտկելու համար։ 

- Կա՞ն դերեր, որոնք կցանկանաք խաղալ։
-Այո, կուզեմ խաղալ «Հացթուխի կինը» ներկայացման մեջ: Հինգ տարի կլինի, ինչ չեմ խաղացել։ Ալբերտ Մկրտչյանը կանչեց Արտիստական թատրոն եւ առաջարկեց խաղալ, երբ ես ընդամենը 33 տարեկան էի, հրաժարվեցի, բայց Ալբերտ Մուշեղիչի մի արտահայտությունից հետո չխաղալ չէի կարող: Մինչ այսօր հստակ հիշում եմ, թե ինչպիսի հայացքով նայեց ինձ ու ասաց, որ մեկս մյուսի թասիբը չենք կարող պահել դերասաններով, եւ ես պարզապես դրանից հետո չէի կարող չհամաձայնվել, դա արդեն այլ մի բացատրություն ունի։

մանրամասն՝ կայքում