Սերժ Սարգսյանը մաքրեց հաշիվները ԵԽԽՎ-ի հետ

1in.am |

Սերժ Սարգսյանն ավարտել է ելույթը ԵԽԽՎ-ում, որ հնչել է նախորդ ելույթից հինգ տարի անց: Ընդ որում, այս հնգամյակի սկիզբն ու վերջը բավական խորհրդանշական էին ոչ միայն այն իմաստով, որ Հայաստանը 2013-ին գործնականում տապալեց ԵՄ հետ գործակցության առանցքային նախագիծը, իսկ 2017-ին կարողացավ հասնել գոնե նվազագույն վերականգնման և համաձայնագրի ստորագրման: Խորհրդանշական է հնգամյակը նաև այն իմաստով, որ ներառում է Սարգսյանի նախագահական երկրորդ ժամկետի հնգամյակը, և ներկայումս առանցքային հարցը, որ կապված է Հայաստանի հետ թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին հարաբերությունների, պետական քաղաքականության հեռանկարի մասով, այն է, թե արդյոք Սերժ Սարգսյանը հավատարի՞մ է մնալու այլևս պետության ղեկավարի կարգավիճակի չհավակնելու իր խոսքին, թե՞ ոչ:

ԵԽԽՎ ելույթում գլխավոր ինտրիգը թերևս հենց դա էր, ինչը, սակայն, ելույթի համատեքստում շարունակեց մնալ անորոշության շրջանակում: Իհարկե, սկզբունքորեն պարզ է, որ ԵԽԽՎ-ն ամենևին այն օրգանը չէ, որին առանձնապես հետաքրքրելու էր Սերժ Սարգսյանի հետնախագահական պլանը, սակայն այնուհանդերձ այդ ամբիոնը պետք է արտացոլեր Սերժ Սարգսյանի որոշակի տեսադաշտը մոտ ապագայի համար:

Այդ իմաստով Սերժ Սարգսյանի ելույթը գործնականում չուներ մեծ տեսադաշտ: Ելույթը թողեց երկակի տպավորություն: Սարգսյանը մի կողմից՝ բավական նուրբ քողարկված մեղադրանքներ ներկայացրեց ԵԽԽՎ-ին՝ հիշեցնելով խավիարային դիվանագիտության խայտառակությունը, ինչպես նաև ՄԻԵԴ որոշ վճիռներ, որ այս կամ այն կերպ առնչվել են Ղարաբաղյան խնդրին, քանի որ վերաբերել են Հայաստանի դեմ Ադրբեջանի քաղաքացիների հայցերին: Սերժ Սարգսյանը հայտարարել է, որ ՄԻԵԴ-ը պետք է զգույշ լինի այդ հարցերում՝ խաղաղ կարգավորման համար խնդիրներ չստեղծելու համար:

Միևնույն ժամանակ Սերժ Սարգսյանն իհարկե նրբորեն ակնարկել է իր հաջողության մասին՝ ասելով, որ 2013 թվականին Հայաստանի՝ ԵՏՄ անդամ դառնալուց հետո Եվրոպայում շատերն էին թերահավատ Հայաստանի հարցում, սակայն Հայաստանը ցույց տվեց, որ հնարավոր է լինելով ԵՏՄ անդամ՝ նաև համաձայնագիր ստորագրել ԵՄ-ի հետ և լինել այդ առումով օրինակելի մոդել: Այլ կերպ ասած՝ Սերժ Սարգսյանը գործնականում բավական նուրբ տողատակով «հաշիվները մաքրեց» ԵԽԽՎ-ի հետ, բայց դուռը չշրխկացնելով, այլ թողնելով, այսպես ասած, մեկ ոտնաչափ բաց և հայտարարելով, որ ԵԽԽՎ-ն ունի արդիականացման, վերաիմաստավորման կարիք, և Հայաստանը պատրաստ է ներգրավվել այդ գործընթացում:

Դա թերևս Սերժ Սարգսյանի ելույթի առանցքային հանգամանքն էր, բավական համարձակ և մասնակցային հանգամանք, որը բնորոշ էր պետության, որը ԵԽԽՎ-ն դիտարկում է ոչ թե հյուր, այլ տուն, որի ճակատագիրը անմիջականորեն ասոցացնում է սեփական ճակատագրի հետ: Դա անկասկած թե՛ քաղաքական, թե՛ քաղաքակրթական ողջունելի դիրքորոշում է, պատասխանատու և հավակնոտ դիրքորոշում: Դա էլ ըստ էության հետաքրքիր է դառնում նախագահական երկրորդ ժամկետի հնգամյակի ավարտին՝ միևնույն ժամանակ իհարկե առաջացնելով հարց, թե արդյո՞ք Սարգսյանն այդ ավարտին ակնարկում է նոր սկզբի պատրաստ լինելու մասին, և արդյո՞ք դա դիտարկվում է նրա հետնախագահական կարգավիճակի հետ կապված գործընթացների համատեքստում, թե՞ Սարգսյանի հայտարարությունը՝ ԵԽԽՎ վերաիմաստավորման մասին, չունի ուղիղ կապ այդ կարգավիճակի հետ, և Հայաստանի այդ մոտեցումը՝ ԵԽԽՎ արդիականացման և վերաիմաստավորման գործընթացի վերաբերյալ, առնվազն այդ անհրաժեշտության մասին հռչակումը արդեն իսկ Սարգսյանի հետնախագահական պլանների մաս է, իհարկե՝ դեռ անորոշ է, թե ինչ կարգավիճակով:

Մյուս կողմից՝ Հայաստանի այդ հայտարարությունը խիստ ուշագրավ է այն ֆոնին, որ Սերժ Սարգսյանը Ստրասբուրգ մեկնեց Փարիզից, որտեղ նախօրեին հանդիպում էր ունեցել Ֆրանսիայի նախագահի հետ, և այս իմաստով էլ ուշագրավ է մեկ այլ հարց՝ արդյո՞ք ԵԽԽՎ արդիականացման հայաստանյան նախաձեռնությունը գործնականում, դե ֆակտո ֆրանս-հայկական նախաձեռնություն է, որ հնչեցնում է Սերժ Սարգսյանը:

Այս թեմայով Հայաստանի պաշտպանությունն ու հզորացումը՝ Հայաստան-Ռուսաստան-Իրան Ռազմաքաղաքական նո՛ր Դաշինքի մեջ. Խաչիկ Ասրյան Նառա Սարգսյանը՝ հղիության, բալիկի սեռի և անվան ընտրության մասին Նախագահը հանդես է եկել հայտարարությամբ ՀՀ նախագահը կարգադրություններ է արել Նախագահը հանդիպել է Սերժ Սարգսյանի և Կարեն Կարապետյանի հետ