Քոչարյանը դեռ պիտի հաշվի

shame.am-ում կարդում ենք․

Կառավարության ղեկավարի փոփոխությունից անմիջապես հետո նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի գրասենյակն արձագանքեց, որ Քոչարյանը պատրաստվում է այդ մասին իր տեսակետը շարադրել: Սպասեցին, սակայն նա չխոսեց: Հետո երկրից անհետացավ, որ չմասնակցի Անկախության 25-րդ տարեդարձի տոնակատարություններին: Դա էլ ժամանակ շահելու յուրօրինակ ձև էր: Իսկ հիմա Քոչարյանի գրասենյակի ղեկավար Վիկտոր Սողոմոնյանը լրագրողներին ասում է, թե Քոչարյանը կանդրադառնա ՀՀ վարչապետի պաշտոնում Կարեն Կարապետյանի նշանակմանը, բայց դա կանի կաբինետի ամբողջական ձևավորումից հետո միայն:

Հասկանալի է, որ այս անորոշ դադարներն ու հետաձգումները ինքնանպատակ չեն: Իրականում նախկին նախագահն իր հաշվարկներն է կատարում՝ գնահատելով, թե նոր դեմքերի առկայությունը որքանով է նպատակահարմար իրեն և քանի «յուրային» վերադարձավ կամ պահպանեց իր աթոռը վերևներում: Պարզագույն թվաբանության տեսանկյունից Քոչարյանը հազիվ թե կարողանա բնորոշել նոր վարչապետի և նրա ձեռնարկած քայլերի աշխատանքային արդյունավետությունը, սակայն չի հապաղի հանրագումարը ծառայեցնել սեփական դիրքորոշման ձևավորմանը, որի առանցքային հարցը դեռևս մնում է նրա հնարավոր վերադարձը մեծ քաղաքականություն:

Այն, որ Ռոբերտ Քոչարյանի սրտում մշտական անհանգստություն կա, դա ակնառու է: Այլապես կարիք չէր լինի բոլոր կարևոր ու անկարևոր առիթներով ցնցումներ ապրել և վերաբերմունք ցուցաբերել: Իսկ անհանգստությունն, ինչպես հայտնի է, դատարկ տեղից չի լինում: Ու եթե նախկին նախագահը ամեն անգամ անուղղակիորեն ակնարկում է այն մասին, թե իբր իր բոլոր հրապարակային դրսևորումները վկայում են կենսունակության և ակտիվության մասին, ապա նրան այդպես էլ չի հաջողվում քողարկել վախը, որ դրանք միևնույն ժամանակ ցույց են տալիս, թե որքան անհայուն է հիմքը ու որքան հեշտությամբ Ռոբերտ Քոչարյանը կարող է ներքև գլորվել: