Մի քանի «սպռավոչկա»՝ ՀՀ առաջին տիկինների մասին

Հեղինե Մանուկյան, «Հրապարակ» / «Առաջին տիկին» արտահայտությունն առաջին անգամ լսել եմ այն ժամանակ, երբ ՀՀ նախագահը Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն էր: Առաջին տիկին լինելու Լյուդմիլա Տեր-Պետրոսյանի կոչմանը, առաքելությանը, իսկ գուցե նաեւ՝ «խաչին» իմ շրջապատի կանայք` հորաքույր-մորաքույր-քեռակիններ եւ իգական սեռի այլ ազգականներ, խանդով էին վերաբերվում: Այն, որ ՀՀ-ում ապրող, աշխատող ու ստեղծագործող կանանց մեջ կա մեկը, ով առաջինը լինելու առավելություն ունի, ավագ սերնդի կանայք համարում էին իրենց կանացի արժանապատվությանը հասցված ապտակ: «Չէ մի չէ՝ առաջին, այսինքն՝ մենք էլ վերջի՞նն ենք…»,- հեգնանքով նետում էին նրանք՝ հեռուստատեսությամբ կամ ռադիոյով առաջին տիկնոջը վերաբերող որեւէ ակնարկ, անդրադարձ տեսնելիս կամ լսելիս: Ինտերնետն այդ տարիներին մասսայական կիրառում չուներ մեր երկրում (չմոռանանք նաեւ էներգետիկ ճգնաժամը), եւ առաջին տիկնոջ գործունեությանը վերաբերող լուսաբանումները քիչ էին ու, վստահաբար, խմբագրվում էին՝ մինչ հանրության սեփականությունը դառնալը: Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացման դարում ինֆորմացիայի հասանելիությունը «հասանելի» դարձրեց նաեւ ՀՀ առաջին տիկնոջը՝ ուր գնաց, ինչ արեց, ինչ խոսեց եւ այլն: Եվ այդ ամենը՝ առանց խմբագրման: Այսօր առաջին տիկինը հանրային քննարկումների օրակարգում իր մշտական տեղն ունի, եւ այդ քննարկումները ոչ միշտ է, որ դրական լույսի ներքո են: Որպես կանոն, դրանք (սոցցանցային քննարկումները նկատի ունենք) քննադատական են, երբեմն համեմված ծաղրական, հեգնական, կծու ու գռեհիկ արտահայտություններով, ընդհուպ՝ անեծքներով: Առաջին տիկին լինելը պաշտոն չէ, հետեւապես՝ այդ կարգավիճակը չունի պաշտոնի անձնագրով նախատեսված լիազորությունների ու պարտականությունների շրջանակ:

շարունակությունը՝ կայքում