Կապեր, որոնք սկսել են չաշխատել. ներիշխանական պայքարի հիմքը

Առաջին / Հայաստանում ներիշխանական, ներհամակարգային բաժանարար գծերի առանցք է դիտարկվում 2018-ի վարչապետի խնդիրը, ըստ այդմ՝ կա որոշակի ընկալում, որ այդ խնդրի հանգուցալուծումն էլ բերելու է, այսպես ասած, ներիշխանական բաժանարար գծերի կամ ներհամակարգային ճաքերի վերացման:

Իրականում խնդիրը բոլորովին այլ է, և 2018 թվականի հարցը այդ առումով ոչ թե առանցք է, այլ դրվագներից մեկը: Ներհամակարգային, ներիշխանական բաժանարար գծերի առկայությունը և ժամանակի ընթացքում խորացումը իբրև ելակետ կամ արմատ ունեն ոչ միայն ներքին, այլ նաև արտաքին գործոններ: Դրանք փոխկապակցված են և անգամ 2018-ի հանգրվանն անցնելուց հետո էլ իրենց ազդեցությունն են ունենալու Հայաստանի համակարգի ներքին վիճակի վրա: Փոփոխվում է աշխարհը, ձևավորվում է նոր աշխարհակարգ, և այդ գործընթացը տեղի է ունենում աշխարհաքաղաքական ուժային կենտրոնների և բևեռների կոշտ դիմակայության պայմաններում, ինչը առավել ևս ընդգծում է այն հանգամանքը, որ իրավիճակը ունի ներքին մեծ լարվածություն, և հարցի գինն ուղղակի ահռելի է:

Ներկայումս աշխարհակարգը կանգնած է բառի բուն և պատկերավոր իմաստով արդյունաբերական հեղափոխության շեմին, ինչը ունենալու է ոչ միայն տնտեսական հարաբերությունների կամ կառուցվածքի, այլ նաև խորքային բնույթի, փիլիսոփայության փոփոխություն: Ըստ էության, նոր աշխարհակարգում նշմարվում է իրավիճակ, երբ պետությունների մակարդակում ավելի ու ավելի դժվար է լինելու, այսպես ասած, պորտաբուծությունը, և տեղի է ունենալու «նպաստառու» պետությունների շարքի էական կրճատում և գուցե նույնիսկ այդ կատեգորիայի իսպառ չեզոքացում՝ աստիճանաբար: Դա պայմանավորված է մի շարք օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հանգամանքներով, որոնք ընկած են նաև 2008-ից հասունացած և առ այսօր խորքային իմաստով շարունակվող համաշխարհային կառուցվածքային ճգնաժամի պատճառների հիմքում:

շարունակությունը՝ կայքում