Մնացել է մի հարց

Լրագիր / Սարգսյան-Ալիեւ Ժնեւի հանդիպումից հետո հնչող հարցադրումների զգալի մասը, համենայն դեպս հայաստանյան դիտարկումների տիրույթում, առնչվում է Վիեննայի օրակարգին եւ հրադադարի պահպանման մեխանիզմի ներդրմանը, եզրահանգումով, որ մասնակցելով Ժնեւի հանդիպմանը, Սերժ Սարգսյանը «նպաստել» է Վիեննայի օրակարգի չեղարկմանը, Ադրբեջանին տալով հրադադարի խախտման «լեգիտիմ» իրավունք:
Խոշոր հաշվով, այդ եզրահանգումների հիմքը հենց Սերժ Սարգսյանի հայտարարություններն են, նաեւ նրա ղեկավարած կուսակցության այլ պաշտոնյաների, որ քանի դեռ չկա վստահության մեխանիզմ հրադադարի պահպանման հարցում, չկա նաեւ բանակցության իմաստ:
Մյուս կողմից, իրավիճակն անկասկած բարդ է, տեղեկատվության իմաստով գերազանցապես փակ, ըստ այդմ շատ դժվար է ասել ընդհանրապես, թե ինչ մասնավորություններից է կազմված եղել թե Վիեննայի, թե Ժնեւի օրակարգը:
Համենայն դեպս հատկանշական է այն, որ Ժնեւից թե առաջ, թե հետո Ադրբեջանը փորձում է հայտարարել, թե Հայաստանն այսպես ասած «հանձնել» է նախապայմանները: Մյուս կողմից, եթե Հայաստանը «հանձնել» է նախապայմանները, ապա Ադրբեջանի համար ո՞րն է դա բացահայտելու իմաստը, հատկապես, եթե դրանով Բաքուն առաջացնում է Հայաստանի հասարակության հակառակ արձագանքը եւ ըստ այդմ «կասեցնում» հաձնումը շարունակելու գործընթացը: Հետեւաբար, եթե Բաքուն դեռեւս Ժնեւի հանդիպումից առաջ քարոզչական մակարդակում ազդարարում է իր հաղթանակի եւ Հայաստանի նահանջի մասին, պետք է եզրակացնել, որ գործնականում Ժնեւում չի եղել հայկական կողմի նահանջի ակնկալիք, այլապես Բաքուն «կդողար» դրա վրա եւ չէր փորձի ավելորդ հրապարակայնացմամբ արգելակել իր «հաջողությունը»:

շարունակությունը՝ կայքում