Արևմուտքն ու Արևելքը մեղավոր չեն

«Առավոտ» / Հայաստանում մարդիկ ինչի մասին էլ վիճեն, դա, ի վերջո, հանգեցնում է «ռուսամետների» եւ «արեւմտամետների» հակադրության: Ճիշտն ասած, երբեք չեմ դասել ինձ նշված ճամբարներից որեւէ մեկին: Ի դեպ, ինձ դուր չեն գալիս նաեւ մեր քաղաքական գործիչների հպարտ բացականչությունները` «ես հայամե՛տ եմ»: Եթե դու Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի ես, ինքնին հասկանալի է, որ դու պետք է գործես այդ պետության շահերից ելնելով` ավելորդ անգամ դա շեշտադրելը, կարծես, կասկածներ է սերմանում` գուցե կարող էր նաեւ այլ կե՞րպ լինել: Հարգանքով եմ վերաբերվում բոլոր ժողովուրդներին եւ բոլոր մշակույթներին, եւ որեւէ մեկին «միտված» լինելն, ինձ թվում է, կեղծ օրակարգ է: Տվյալ երկրի օրվա իշխանությունների քաղաքականությունը մեզ կարող է դուր գալ կամ դուր չգալ, բայց որեւէ «թագավորի գահակալությունն» անցողիկ երեւույթ է, պատմության տեսանկյունից դա ակնթարթ է: Եթե Պուտինը կամ Թրամփն այսօր, իմ կարծիքով, սխալ քաղաքականություն են վարում, դա ամենեւին չի նշանակում, որ իմ հայացքները հակառուսական են կամ հակաամերիկյան: Ես չեմ ցանկանում իմ եւ իմ պետության ճակատագիրը կապել որեւէ այլ պետության կամ «թագավորի» հետ` 21-րդ դարում քաղաքական մտքի այդ «ուղղությունը» առավել մանկամիտ եւ անպատեհ է թվում: Ընտանեկան բռնության մասին օրենքի քննարկումը նույնպես ծավալվել է «ռուսամետ-արեւմտամետ» հարթության մեջ: Այսինքն` խոսքը նրա մասին չէ, թե որքանով օգուտ կամ վնաս կբերի այդ օրենքի ընդունումը, այլ` ո՞ր աշխարհաքաղաքական ճամբարից են օրենքի կողմնակիցներն ու հակառակորդները: Առաջինները խոսում են «պուտինյան Ռուսաստանի» դավերից կամ Հայաստանում ՌԴ դեսպանատան «հավաքագրված զանգվածից», երկրորդները` «Արեւմուտքի պարտադրանքից», «Գեյրոպայի այլասերվածությունից» եւ այլն: Հնարավոր չէ համոզել երկու կողմերին, որ նրանք սխալվում են, եւ պետք է քննարկել բուն օրենքի նախագիծը եւ ոչ թե նրանց, ովքեր կանգնած են կամ կանգնած չեն դրա հետեւում:

շարունակությունը՝ կայքում