Հին ընկերները չե՞ն դավաճանում. Մոսկվան Աբրահամյանի կարիքը ունի

Բավականին հետաքրքիր իրավիճակ է ստեղծվել Հայաստանում՝ Հովիկ Աբրահամյանի հրաժարականից հետո։ Այդ իրավիճակին է՛լ ավելի հետաքրքություն հաղորդեց ՌԴ վարչապետ Դմիտրի Մեդվեդևի նամակն Աբրահամյանին. «Հարգելի պարոն Աբրահամյան
ՀՀ վարչապետի պաշտոնում աշխատանքային գործունեության ավարտի կապակցությամբ ցանկանում եմ երախտագիտությունս հայտնել Ձեզ՝ արդյունավետ համագործակցության համար:
Որպես կառավարության ղեկավար, Դուք շատ մեծ ներդրում եք ունեցել Հայաստան-Ռուսաստան դաշնակցային հարաբերությունների հետագա ամրապնդման համար: Ձեր ակտիվ մասնակցությամբ կյանքի են կոչվել նշանակալի առևտրա-տնտեսական, ներդրումային և արդյունաբերական նախագծեր: Սկիզբ է դրվել էներգետիկ, ենթակառուցվածքային, գիտա-տեխնիկական, մշակութային և հումանիտար բնագավառներում մի շարք կարևորագույն նախաձեռնությունների:
Բարձր գնահատականի է արժանի Ձեր ներդրումը եվրասիական ինտեգրացիոն գործընթացներին Հայաստանի լիարժեք մասնակցության տեսանկյունից: Արդյունքում, հայաստանյան տնտեսությունն իր զարգացման համար հավելյալ ներուժ ստացավ, իսկ ազգային արտադրողները` հնարավորություն ունեցան աշխատել Եվրասիական Միության հսկայական շուկայում:
Ջերմությամբ եմ հիշում մեր հանդիպումները, որոնք մշտապես կայացել են ընկերական, վստահելի մթնոլորտում: Վստահ եմ, որ այսուհետ ևս ուշադրության կենտրոնում եք պահելու հայ-ռուսական երկկողմ համագործակցության զարգացման հարցերը: Հարգելի Հովիկ Արգամի. մաղթում եմ Ձեզ քաջ առողջություն, բարեկեցություն և ամենայն բարիք»։

Փաստենք, որ սա նախադեպը չունեցող իրավիճակ է, երբ վարչապետի հրաժարականից հետո արդեն նախկին վարչապետին նմանաբովանդակ նամակ է հղում ՌԴ վարչապետը կամ այլ գերտերության պաշտոնյա։ Նման մի դեպք եղավ Տեր-Պետրոսյանի հրաժարականի ժամանակ, երբ Ելցինը բավականին ընդգրկուն անդրադարձավ այդ փաստին, սակայն այն ժամանակ այլ էին շեշտադրումները։ Մեզ այստեղ ավելի շատ հետաքրքում է Մեդվեդևի նամակի մոտիվը և այն հանգամանքը, թե ինչու է նա անում նման շեշտադրումներ։
Այն, որ Կարեն Կարապետյանը դարձել է Հայաստանի վարչապետ, ու այդ սցենարում առկա է ռուսական հետք, կարծես որևէ մեկը չի ժխտում։ Այս առումով, թերևս, Մեդվեդևն հասկացնում է Աբրահամյանին, որ անձնական որևէ բան չկա, պարզապես պահի թելադրանքով էր անհրաժեշտ այդ փոփոխությունը։ Հույս հայտնելով առ այն, որ Աբրահամյանը կշարունակի իր ուշադրության կենտրոնում պահել հայ-ռուսական հարաբերությունների զարգացումը, ՌԴ վարչապետը փաստացի շեշտում է այն հանգամանքը, որ Աբրահամյանը եղել և մնում է ռուսական շրջանակների համար ընդունելի գործիչ և նրա հետ համագործակցությունը դեռ ավարտված չէ։

Կարելի է ասել, որ այս ընդունելի լինելու փաստը Աբրահամյանը հենց այնպես չի վաստակել։ Հիշենք նրա վարչապետության տարիներին տեղի ունեցած իրադարձությունները, որոնք առնվազն կարող էին հակառուսական բում արթնացնել, սակայն նաև վարչապետի ջանքերի շնորհիվ դա չեղավ։ Դրանք են.

Ա. Աբրահամյանի կառավարությանը բաժին ընկան այն բոլոր դժվարությունները, որը պատեց Հայաստանի տնտեսական կյանքին ԵԱՏՄ-ին անդամակցելուց հետո։

Բ. Նրա կառավարության օրոք տեղի ունեցավ Պերմյակովի ահասարսուռ դեպքը, որը կարող էր ստանալ ձնագնդի էֆեկտ։

Գ. Ի վերջո, նրա կառավարության օրոք էր Ապրիլյան քառօրյա պատերազմը, որի յուրաքանչյուր երրորդ նկարագրի մեջ անպայման նշվում էր ռուսական զենքով զինված ադրբեջանական բանակը։

Այս բոլոր դեպքերում, իշխանական շրջանակները կարողացան կանխել հակառուսական կտրուկ տրամադրությունների արտահայտումը։ Կիսանախագահական կիսախորհրդարանական երկրում, երբ խորհրդարանը հիշեցնում է քաղաքական դիակ, երկրի փաստացի երկրորդ դեմքը դառնում է վարչապետը։ Ու այս առումով, կարելի է ասել, որ Աբրահամյանն իրեն վատ չի դրսևորել։

Ինչ մնում է նրա անձին, ապա պետք է նշենք, որ նա ունի որոշակի հմտություններ, որոնք եթե արևմտյան հասարակարգերում կիրառելի չեն, ապա հետխորհրդային տարածքում առնվազն պետքական են։

Եվ, ի վերջո, հստակ քաղաքական բևեռ չունեցող Աբրահամյանն ինչով է զիջում նախկին արևմտամետ Տիգրան Սարգսյանին։ Սա նաև յուրատեսակ մեսիջ էր Սերժ Սարգսյանին, որ Մոսկվան Աբրահամյանի կարիքը ունի։

Վահրամ Թոքմաջյան