Մեր իշխանություններին թվում է, որ եթե 150 հազար դրամով տուն պահող տղամարդուն «ճիշտ բացատրես իրավիճակը», նա չի բողոքի կյանքից

«Առավոտ»-ն իր խմբագրականում գրում է․

Ինձ թվում է՝ Ռուսաստանի չինովնիկները, որոնք այսպես թե այնպես «զբաղվում են» Հայաստանով (այդ թվում` մեր երկրում ՌԴ դեսպանատան պատասխանատուները) հայաստանյան տրամադրությունների պատճառների հարցում մոլորության մեջ են: Նրանց թվում է, թե ամբողջ խնդիրն այն է, որ Հայաստանում կա հասարակական գործիչների եւ լրատվամիջոցների մի չարամիտ խումբ, որը սնվում է արեւմտյան դրամաշնորհներով եւ բորբոքում է «հակառուսական տրամադրություններ»: Իհարկե, մեր երկրում կան մարդիկ կամ կազմակերպություններ, որոնց ասածներն ու գրածներն ուղղորդվում են դրսից, այդ թվում` արեւմտյան կառույցներից եւ երկրներից: Բայց եթե նույնիսկ 1000 լրատվամիջոց եւ 1000 հ/կ լծվեին «հակառուսական» քարոզչությանը, կամ Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանատունը լիներ Արագածոտնի մարզի չափ, դա չէր ստեղծի Ռուսաստանի հանդեպ այն բացասական վերաբերմունքը, որն այժմ կա հայաստանյան հասարակության մեջ: Որովհետեւ այսօր ՀՀ ցանկացած շարքային քաղաքացու հայտնի է, որ Ռուսաստանը, իբր մեր դաշնակիցը լինելով, զինում է մեր ռազմական հակառակորդին, որ այդ երկիրը Ղարաբաղյան բանակցություններում ներկայացնում է ադրբեջանական տեսակետը, որ Գյումրիում հայ ընտանիք սպանած ռուսաստանցի զինվորը ոչ մի վայրկյան չէր գտնվում հայաստանյան իրավապահների իրավասության տակ, որ Ռուսաստանը խոչընդոտում է Իրանի, Վրաստանի, ԵՄ երկրների հետ մեր տնտեսական կապերին եւ այլն: Դրանք փաստեր են՝ գնահատականներ կամ մեկնաբանություններ չեն: Ընդ որում՝ այնպիսի փաստեր, որոնք չեն հերքվում եւ չեն թաքցվում ոչ մեկի, այդ թվում՝ Ռուսաստանի կողմից: Եթե ես չթվարկեմ այդ փաստերը, դրանք ոչ մի տեղ չեն կորի, չեն անհետանա: Հայաստանում ամեն մի փողոց ավլող եւ ակադեմիկոս դրա մասին գիտի, եւ մարդկանց պետք չէ «բզել», որպեսզի նրանք ունենան համապատասխան կարծիք: Իշխանությունների այն փաստարկը, թե, այո, վատ է, բայց եթե ռուսները չլինեն, ավելի վատ կլինի, շարադրված է պայմանական եղանակով, եւ այդ պատճառով մեծ ազդեցություն չի թողնում: «Հայաստանով զբաղվող» ռուսաստանցի պաշտոնյաներին թվում է, սակայն, որ ինչ-որ մեկը մեր քաղաքացիներին «բզում» է, որ հայերը 200 տարի շարունակ սիրել են ռուսներին, եւ հանկարծ «չարամիտ Արեւմուտքի», «նրան ծառայող» հ/կ-ների եւ լրատվամիջոցների դրդմամբ դադարել են սիրելուց: Բնականաբար, ամեն երկիր իր շահն ունի, եւ Ռուսաստանը որպես պետություն պիտի անի այն, ինչ իր շահերից է բխում` միայն Զորի Բալայանի նման մարդիկ են կարծում, որ պետք է օտարին բացատրել իր շահը, եւ նա «կհասկանա» ու կդառնա «հայանպաստ»: Բայց սպասել, որ այդ շահերի իրականացումը Հայաստանում բուռն հրճվանք է առաջացնելու, պարզապես իրատեսական չէ հիշյալ չինովնիկների կողմից: Ընդհանրապես ես նկատել եմ, որ հետխորհրդային տարածքում չափազանցված նշանակություն է տրվում քարոզչությանը: Մեր իշխանություններին նույնպես միշտ թվում էր, որ, ասենք, 150 հազար դրամով տուն պահող տղամարդուն, եթե ճիշտ բացատրես իրավիճակը, նա չի բողոքի իր կյանքից եւ «ըմբռնումով կմոտենա»: Բայց ոչ մի խոսք, ոչ մի քարոզ այդ 150 հազար դրամը 160 հազար դրամ չի դարձնի: Իրականությունը մնում է նույնը` անկախ նրանից, թե ով ինչ է քարոզում։

Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ