Սերժ Սարգսյանն ավարտին է հասցնում պլանը

Lragir-ն իր վերլուծականում գրում է․

Հովիկ Աբրահամյանի կառավարությունը պաշտոնանկ անելով, Սերժ Սարգսյանը ձեռնամուխ է եղել իշխող համակարգի տրանսֆորմացիայի ավարտական փուլին: Իր ելույթում Սարգսյանը փաստացի նշեց, որ այդ կառավարությունը հեռանում է նոր խնդիրներին անհամարժեքության պատճառով, սահմանելով նաեւ նոր խնդիրները, որոնք պետք է իրականացվեն:
Սա 2015-ի փետրվարից սկիզբ առած գործընթացի վերջին՝ երրորդ փուլն է, որից հետո ձեւավորվելու է նոր իշխող համակարգը առաջիկա տասնամյակի, կամ գուցե ավելի երկար ժամանակով: Քրեական օլիգարխիայի տիրապետությանը փոխարինելու է «նոմենկլատուրային օլիգարխիայի» համակարգը (եզրը Մանվել Սարգսյանինն է):
Զուգահեռ, նման գործընթացներ են տեղի ունենում ընդդիմության դաշտում: Երեկ հայտարարվեց «պատմական համաձայնության մասին»՝ իշխանությունը եւ խորհրդարանում ներկայացված քաղաքական ուժերը համաձայնության են եկել ընտրական գործընթացում վերահսկողական մեխանիզմների, մասնավորապես ընտրողների ցուցակները հրապարակելու շուրջ:
Սերժ Սարգսյանի հռչակած «քաղաքական նոր մշակույթը» եւ խաղի պայմաններն այսպիսով դառնում են ամբողջական: Նոմենկլատուրային օլիգարխիայի համակարգն ամբողջանում է «նոմենկլատուրային ընդդիմության» համակարգի ձեւավորմամբ, որի հիման վրա էլ ձեւավորվելու է իշխանությունը, կամ «ազգային համաձայնության կառավարությունը»:
Անկասկած, սա կապված է վերջին երկու տարիների բուռն ներքաղաքական ու արտաքին զարգացումների հետ: Ավելի շուտ, այդ իրադարձությունները դարձան խթան, ընդ որում՝ ամենաանսպասելի դրսեւորումներով: Ոչիշխանական կոչված բեւեռի ապամոնտաժումը, Սասնա ծռերի «զինված ապստամբությունը», Հովիկ Աբրահամյանի կառավարության հրաժարականը այն հիմնական իրադարձություններն են, որոնք դարձան հայկական քաղաքական համակարգի տրանսֆորմացիայի խթանը:
Կապ ունի՞ այս ամենը համակարգային այն փոփոխությունների հետ, որոնց մասին խոսվում է քաղաքացիական, հանրային շրջանակներում: Այդպես կարող էր լինել, եթե քաղաքացիական հանրությունը մասնակից լիներ այս գործընթացներին: Սակայն իշխանության ձեւավորման այս փուլն էլ տեղի է ունենում առանց այդ մասնակցության:
Ընդ որում, որքան էլ տարօրինակ հնչի, վերը նշված իրադարձությունները նպաստել են հենց Սերժ Սարգսյանի ծրագրերի «լեգիտիմացմանը» եւ նրա դիրքերի ուժեղացմանը, քանի որ հակառակ կողմում ըստ էության քաղաքական գործընթաց չի եղել տարբեր պատճառներով: Եղել է հիմնականում անհամարժեքություն, օրինակ նոր Սահմանադրության ընդունման գործընթացում, եղել է հիստերիա, մրցակցություն իշխանությանը հայհոյելու ու քննադատելու հարցում, բայց ոչ քաղաքական գործընթաց:
Այս ֆոնին, Սերժ Սարգսյանն ավարտին է հասցնում իր ծրագիրը, իսկ նոր Սահմանադրությունն ու Ընտրական օրենսգիրքը նպաստում են դրան: Նախեւառաջ այն առումով, որ այս անգամ իշխանությունը կարիք չունի «բացարձակ մեծամասնության», բավարար է «կայուն մեծամասնությունը» եւ կոալիցիայի կազմումը իշխանությունը պահպանելու համար: Ընդ որում, եթե ՀՀԿ-ն ագահություն չանի, կարող է նաեւ ընտրություն կեղծելու կարիք չլինել, ինչը Սարգսյանի նախաձեռնած գործընթացը կդարձնի լիովին լեգիտիմ: