Հոգլանդի հայտարարության ամենաուշագրավ համատեքստը

Առաջին / ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Ռիչարդ Հոգլանդի հայտարարությունը փոթորկեց Հայաստանի հասարակական-քաղաքական դաշտը: Հնչեցին ամենատարբեր վարկածներ, թե ինչ էր ուզում ասել Հոգլանդը թվարկելով կարգավորման այն վեց կետերը, որոնք բոլորը միաբերան ընդունում էին, որ ամենևին նորություն չեն: Ուրեմն, եթե դրանք նորություն չեն՝ ինչո՞ւ փոթորկվել դրանց հնչեցումից: Այս հարցին ուշադրություն քիչ է դարձվում, մինչդեռ այստեղ երևի թե ղարաբաղյան խնդրի և ընդհանրապես հայկական պետականության համար ամենաառանցքային հանգամանքներից մեկն է թաքնված: Բանն այն է, որ այդ փոթորիկը վախի յուրօրինակ դրսևորում է, եթե անգամ տեղի է ունենում քաջարի արձագանքների և հակադարձումների հսկա ալիքի տեսքով:

Եթե մենք փոթորկվում ենք հազար անգամ լսածից հետո, աղմկում, բարձրագոչ պատասխանում և այլն, ապա դա ոչ թե խիզախության, այլ վախի նշան է: Խոսքը թշնամուց կամ հակառակորդից վախի մասին չէ, այլ ապագայի հանդեպ վախից, ապագայի մասին պատկերացում չունենալու, տեսլական չունենալու վախից: Որովհետև, մեզ համար անցանկալի կարգավորման տարբերակների վերաբերյալ լռությունը մենք թյուրիմացաբար կամ ինքնախաբեությամբ ընկալում ենք իբրև բարենպաստ ապագայի երաշխիք, նույնականացնում ենք հերոսական ապագայի հեռանկարի հետ: Բայց հանկարծ ինչ որ մեկը՝ լինի դա ամերիկացի, ֆրանսիացի, ռուսաստանցի համանախագահ, դիվանագետ, պաշտոնյա, թե այլ կառույցի ներկայացուցիչ, մեզ հիշեցնում է կարգավորման իքս տարբերակների մասին, այսինքն՝ ցրում է ապագայի վերաբերյալ մեր պատրանքը և գործնականում ի ցույց դնում ապագայի մասին պատկերացումների, ռազմավարության, հայեցակարգի, տեսլականի բացակայությունը: Եվ դրանից առաջանում է վախը, թեև դրա մասին լսել ենք արդեն հազար անգամ և թվում է ոչ միայն պետք է վարժված լինեինք, այլ պետք է մտածած լինեինք պատասխաններ, որոնք ի վերջո ավելորդ էին դարձնելու այդ կետերի կրկնությունը:

շարունակությունը՝ կայքում