Նիկոլը վարպետորեն սադրում է և մինչ այս պահը ճիշտ է

shame.am-ը գրում է․

«Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության վարչության անդամ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին հայտարարությունն այն մասին, որ «Համախմբումը», «Ժառանգությունը», ԲՀԿ-ն ու Արթուր Բաղդասարյանի ՕԵԿ-«Ազգային վերածնունդ» կուսակցությունը «հաճախորդ» քաղաքական ուժեր են, հաջողված սադրանքի տպավորություն գործեց: Այն տեսակետը, թե Փաշինյանի նպատակը միակ ընդունելի ընդդիմություն համարվելն է, այնքան էլ ամբողջական չէ, քանի որ դաշտի ամայացումը որևէ լավ բան չի խոստանում հենց իրեն: Նիկոլն ավելի շատ հակված է իր կողմը գրավել այն էլեկտորատին, որն իշխանության հետ չէ, բայց և վերջնականապես չի կողմնորոշվել քաղաքական համակրանքների իմաստով: Եվ այդ պատճառով նա տրորված դաշտի մեջ է նետում մի կռվախնձոր, որին տիրելու համար մյուսները պատրաստ են իրար կոկորդ կրծել: Այդ իսկ պատճառով էլ Փաշինյանի հայտարարության արժեքը գնահատելու համար շատ ավելի ճիշտ կլինի տեսնել, թե ինչպես են նրան պատասխանում մեղադրվածները:

Օրինակ, ՕԵԿ-ական Մհեր Շահգելդյանի կարծիքով՝ Փաշինյանը բռնել է հերյուրանքների ճանապարհը, նա իշխանության դրածոյի կարգավիճակում է, անում է այն, ինչ իրեն ասում են: «Փաշինյանը թող նայի իր գործողությունները, նոր հետո ուրիշներինը: Եթե նա ուժեղ քաղաքական գործիչ է, քանի՞ մարդ էր եկել Ազատության հրապարակ: Եթե միակ ընդդիմությունը հավաքում է քիչ թվով մարդ, դա նշանակում է` նա ընդդիմություն չէ: Նավթալինոտ և հերյուրանքների հիման վրա խոսքով հանդես եկավ»,- ասում է Շահգելդյանը և փաստացի ոչ մի բան չի ասում, գրեթե կրկնում է Նիկոլի մեղադրանքները, բայց հակադարձումով:

Նույն պատկերն է «Համախմբում»-ում: «Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարություններին վերաբերվում ենք ժպիտով և հումորով»,- ասել է Ստեփան Մարգարյանը և հարցը համարել է փակված: Իսկ «Ժառանգությունում» ընդհանրապես չեն ցանկացել մեկնաբանել նրա խոսքերը: Սա թերևս տարբերակներից ամենապարզունակն է՝ հրաժարվել ու մի կողմ քաշվել:

Ի՞նչ ստացվեց: Փաշինյանը խայծ նետեց՝ ապացուցելու, որ իր թվարկած քաղաքական ուժերից և ոչ մեկը չի կարող հիմնավորապես հերքել իր խոսքերը և փաստարկված ապացուցել հակառակը: Գոնե մինչ այս պահը նա դեռ իրավացի է: Եվ հենց սրա մեջ է ողջ ընդդիմադիր դաշտի սնանկությունը, այլ ոչ միայն Փաշինյան «վարչապետացուի» փառասիրական նկրտումներում: Եվ արդյունքում Նիկոլն առաջ է շարժվում ոչ այն պատճառով, որ նա արագաշարժ է, այլ որովհետև մյուսները հետ են մնում նրանից: Իսկ շարժման իմիտացիան ընդհանուր համատեքստում դառնում է լիովին արդարացված: