Ինչ է սպասվում Կարեն Կարապետյանին

1in.am / Հայաստանն այդքան ապաքաղաքական վարչապետ և կառավարություն ունեցել է թերևս մեկ էլ 1998 թվականի նախագահական ընտրություններից հետո, երբ վարչապետ նշանակվեց Արմեն Դարբինյանը՝ իր, այսպես ասած, «արհեստավարժների» թիմով: Հայաստանի՝ գործնականում մյուս բոլոր վարչապետները, անգամ շատ կարճ պաշտոնավարած Խոսրով և Գագիկ Հարությունյանները, ըստ էության, եղել են քաղաքական գործիչներ, ծավալել են տնտեսա-քաղաքական գործունեություն: Հարաբերական է եղել 1996-ի նախագահական ընտրություններից հետո Արմեն Սարգսյանի նշանակումը, և թերևս հոկտեմբերի 2-ից հետո Արամ Սարգսյանի վարչապետությունը, որն այժմ քաղաքական գործիչ է, սակայն իր վարչապետության շրջանում նա քաղաքականության մեջ ընդհանրապես նոր մարդ էր և նույնիսկ «արհեստավարժ» էլ չէր:

Սակայն այդ երկու օրինակն էլ գալիս են հաստատելու մի ուշագրավ օրինաչափություն. այսպես ասած ոչ քաղաքական վարչապետների և կառավարությունների շրջանները Հայաստանում հաջորդել են փուլերի, որոնք հանգուցային, հիմնարար նշանակություն են ունեցել Հայաստանում իշխանության ներսում ստատուս-քվոյի փոփոխությունների համար: Եվ որպես կանոն, բոլոր այդ փուլերի ոչ քաղաքական վարչապետները հեռացել են իշխանության առաջին շարքից և կատարել են քայլ հետ, նրանցից որևէ մեկն իշխանական հիերարխիայում չի կատարել քայլ առաջ: Ամեն մեկն իհարկե տարբեր պատճառներով, ամեն մեկը տարբեր ճակատագրով՝ մեկը դարձել է նախարար, հետո կուսակցապետ, հիմա ընդհանրապես անցել է կրթական ոլորտ, մյուսը ընդհանրապես հեռացել է Հայաստանից և այժմ զբաղվում է դիվանագիտությամբ, երրորդը թողեց իշխանությունն ու դարձավ ընդդիմություն և ներկայումս իհարկե ընդդիմության առաջնորդներից մեկն է, սակայն բոլոր երեք վարչապետները կատարել են քայլ հետ, նրանցից որևէ մեկը չի գնացել առաջ:

շարունակությունը՝ կայքում