Պարզապես կա մի հետաքրքիր հանգամանք․․․

Առաջին / «Ելք» ու «Երկիր ծիրանի» խմբակցությունները կարծես թե սկսել են մրցակցել, թե ո՞ւմ է պատկանում Երևանում խորհրդային շրջանի անվանումները վերափոխելու նախաձեռնությունը կամ պահանջը, որով դիմում են քաղաքային իշխանությանը: Համենայնդեպս, Զարուհի Փոստանջյանն ասում է, որ առաջինը եղել են իրենք, վաղուց: Զարուհի Փոստանջյանն առաջարկում է նույնիսկ կանգնեցնել Վուդրո Վիլսոնի արձանը՝ դիտարկելով այն որպես Հայաստանի պետական ընթացքի քաղաքական մեսիջ, այսինքն՝ «վիլսոնյան» կամ «Սևրի» Հայաստանի որոշակի ազդակ:

Անշուշտ հետաքրքիր նախաձեռնություններ են թե՛ «Երկիր ծիրանի»-ի, թե՛ «Ելք»-ի նախաձեռնությունները: Պարզապես կա մի հետաքրքիր հանգամանք: Այդ երկու ուժերը Երևանի ավագանու ընտրարշավի ընթացքում գործնականում որևէ կերպ չեն շոշափել անվանակոչության խնդիրները, չեն ներկայացրել քաղաքացիներին, չեն խոստացել, որ ավագանիում հայտնվելուց, առավել ևս՝ մեծամասնություն կազմելուց հետո երկու-երեք ամիս անց ըստ էության առաջին հիմնարար նախաձեռնությունը լինելու է հենց անվանափոխումը: Առաջին հիմնարար այն իմաստով, որ մինչ այդ եղած նախաձեռնությունները ըստ էության բխել են իրավիճակից, իսկ ներկայիս նախաձեռնությունն ինքն է իրավիճակ առաջացնող: Բայց առաջանում է անհասկանալի իրավիճակ, որովհետև երկու ընդդիմադիր ուժերը ընտրողների հետ հանդիպումներում շեշտը դնում էին մայրաքաղաքային բացարձակապես այլ խնդիրների վրա: Ընդ որում, անկասկած՝ շատ ավելի կարևոր:

շարունակությունը՝ կայքում