2018-ի վարչապետն ու ղարաբաղյան խնդիրը

1in.am / 2018 թվականի վարչապետի և կառավարության հարցը շատերը կապում են ղարաբաղյան խնդրում զարգացումների հետ, ըստ այդմ ենթադրելով, որ եթե այդ խնդրում լինեն սրացումներ, ապա վարչապետի պաշտոնին կառաջադրվի Սերժ Սարգսյանը, իսկ հակառակ դեպքում՝ Կարեն Կարապետյանը: Այն, որ ղարաբաղյան խնդիրը Հայաստանի ներքաղաքական, ներիշխանական զարգացումներում ունեցել է, ունի և անկասկած ունենալու է վճռորոշ նշանակություն և դերակատարում, կասկածից վեր է, իսկ առնվազն անցնող երկու տասնամյակների առումով՝ մի շարք առանցքային հանգուցալուծումներով արտացոլված պատմական փաստ: Բայց 2018-ի կառավարության հարցը պայմանավորել գերազանցապես ղարաբաղյան խնդրով, կամ այնտեղ սրացումներով, թերևս կլինի խնդիրը և իրադարձությունների այսպես ասած գինը նեղացնելու դրսևորում: Ղարաբաղյան խնդիրն իհարկե ունենալու է մեծ նշանակություն, սակայն արդյո՞ք միայն սրացման դեպքում: Անկասկած՝ ոչ:

Ղարաբաղյան խնդիրը մեծ նշանակություն ունենալու է անկախ ամեն ինչից, անգամ, եթե այդ օրերին կամ ամիսներին սահմանին չկրակվի անգամ մեկ փամփուշտ՝ թեև, դժբախտաբար, դա այդքան էլ իրական հեռանկար չէ: Այդուհանդերձ, ղարաբաղյան խնդիր ասվածը չափազանց լայն հասկացություն է, այն միայն սրացման տարբերակով Հայաստանի ներքաղաքական և ներիշխանական հանգուցալուծումներում որպես գործոն դիտարկելու համար: Բանն այն է, որ այստեղ շոշափվում են աշխարհաքաղաքական շահեր, առնվազն Մինսկի խմբի համանախագահ երեք միջուկային տերության և մի քանի տարածաշրջանային դերակատարների տեսքով: Այստեղ հանգուցալուծում է ոչ թե հայ-ադրբեջանական թնջուկ, այլ աշխարհակարգային նշանակության մի տարր, կամ պարզապես ոչ թե հանգուցալուծվում է, այլ փնտրվում է ստատուս-քվոյի պահպանման նոր և ավելի կենսունակ, ավելի հեռանկարային կամ միջնաժամկետ մի մոդուլ, որը թույլ կտա ապահովել բանակցային իմիտացիա, որը կծառայի իրավիճակը կայուն և կանխատեսելի, կառավարելի պահելուն: Դա ամենևին չի նշանակում, որ սրացման դեպքում խնդրի դերակատարումը ներիշխանական հարաբերություններում ավելին կլինի, իսկ հակառակ դեպքում՝ պակաս:

շարունակությունը՝ կայքում