Կարեն Կարապետյանը պատրաստվում է հեռանա՞լ

Լրագիր / Կարեն Կարապետյանի Վայոց Ձոր եւ Սյունիք կատարած այցերը ունեցել են բավական լայն հանրային արձագանք, հատկապես նրա արած մի քանի հայտարարությունների համատեքստում: Օրինակ, «Վայոց ձորը Տոսկանայից լավ երկիր ա լինելու», կամ՝ «վաղը կասենք մեր Սյունիքը մեր Իսրայելն ա գյուղատնտեսության», ասում էր Կարեն Կարապետյանը, հորդորելով տեղի համայնքների ղեկավարներին ավելի աշխույժ եւ նախաձեռնող լինել գյուղատնտեսության ոլորտում:
Կարեն Կարապետյանը սկսել է մարզային աշխույժ շրջագայություն, որտեղ ամենանկատելին այն է, թե ինչպես է վարչապետը ջերմեռանդորեն փորձում «թասիբի գցել» տեղական իշխանության ներկայացուցիչներին, համայնքապետերին, նաեւ մարզպետներին, նրանց հորդորում է լինել ավելի նախաձեռնող, ավելի պրպտող:
Վարչապետը այդ բանն էր ասում օրեր առաջ Տավուշում, հետո Գյումրիում, հետո Վայոց Ձորում եւ Սյունիքում, այսօր՝ Արարատում, վաղն անկասկած կասի մեկ այլ մարզում:
Եվ վարչապետը միանգամայն իրավացի է՝ ոչինչ չի փոխվի, քանի դեռ տեղական իշխանությունը չի փոխել իր գործողությունների տրամաբանությունը, մեթոդաբանությունը, չի դարձել առավել նախաձեռնող, առավել աշխույժ, չի ստանձնել տեղում վիճակի համար լիարժեք պատասխանատվություն:
Իսկ դա էլ տեղի չի ունենա, քանի դեռ չի փոխվել այդ իշխանության մոտիվացիան, համայնքների ղեկավարների գործունեության մոտիվացիոն հիմքը:
Բայց Կարեն Կարապետյանը իր մարզային այցերի ընթացքում շրջացում է այդ հիմքի փոփոխության հարցը: Իսկ դա գլխավոր հարցն է: Որովհետեւ համայնքապետերը, տեղական իշխանության ներկայացուցիչները, նրանց գլխին կարգված վերակացու մարզպետարանների ներկայացուցիչները լսում են նրան ու մտքում թերեւս առնվազն հարցնում՝ բայց ինչու՞, «բա մեր քյարը որն է»:
Դա Հայաստանի իշխող համակարգի վերից վար սկզբունքային հարցն է, որը հնարավոր չէ շրջանցել, եթե կա որեւէ խնդիր խորքային առումով լուծելու իրական նպատակադրում:
Ի վերջո, տեղական իշխանության ներկայացուցիչները կամ վերակացուները գիտեն, թե որն է իրենց փոխվելու հարցում կենտրոնական իշխանության, օրինակ Սերժ Սարգսյանի կամ Կարեն Կարապետյանի «քյարը»: Դա իշխանության մնալը կամ իշխանության գալն է, բայց ո՞րն է իրենց փոխվելու դեպքում հենց իրենց «քյարը»՝ նրանք չգիտեն:
Մինչդեռ իշխող համակարգն ամրացնող «շաղախի» առանցքային բացադարիչներից մեկը հենց «քյարն» է:
Իսկ դրա մասին Կարեն Կարապետյանը չի խոսում: Թե ինչու՞, պատճառները կարող են լինել տարբեր, բայց փաստն այն է, որ չի խոսում: Իսկ ինչու՞ պետք է փոխվեն տեղական իշխանության ներկայացուցիչները, ինչու պետք է դառնան ավելի նախաձեռնող, ավելի պատասխանատու, ինչու պետք է մտածեն, եթե պարզ չէ, թե դրանից որն է իրենց «քյարը»:

շարունակությունը՝ կայքում