Վրացիների հաջողության գաղտնիքն այն է, որ իրենց երկիրն ավելի շատ են սիրում, քան, ասենք, «Կազբեկ սարը»

«Առավոտ»-ն իր խմբագրականում գրում է.

«Վրաստանի նախկին նախագահ Միխեիլ Սաակաշվիլիի հանդեպ վերաբերմունքը հակասական է: Ոչ միայն բուն Վրաստանում, այլև հարևան երկրներում: Հայաստանում, օրինակ, «պուտինիստները» նրան ներկայացնում են որպես ամե­րիկյան հրեշավոր «պրոյեկտի» պտուտակ, իսկ «ամերիկասերները»՝ որպես Վրաստանի փրկիչ: Հիմնականում, սակայն, մեր համաերկրացիների վերաբերմունքը Սաակաշվիլիի նկատմամբ դրա­կան է՝ կոորպորացիան հաղթահարեց, ճանապարհ­ները սարքեց, ամեն ինչ էժանացրեց, ներդրումներ բերեց, բիզնեսը զարգացրեց և այլն: «Ահա ձեզ օրինակ»,- ասում են՝ Սաակաշվիլիին որպես օրի­նակ բերողները,- թե ինչպես է հնարավոր, որ մեկ մարդը կարողանում է երկիրը «դզել»:

Իհարկե, այդ գնահատականները չափազանց­ված են, բայց չէի ասի, թե լրիվ սխալ են: Վրաստանն իսկապես, փոխվել է վարդերի հեղափոխու­թյունից հետո: Պարզ օրինակ, մենք 7 տարի չենք կարողանում խելքի բերել «Հյուսիս-հարավ» ճանապարհի գոնե մի հատվածը, իսկ Վրաստա­նի արագընթաց մայրուղիները մի քանի տասնյակ կիլոմետրեր են ձգվում: Կամ՝ այս օրերին Սևանում 88-ի աղետյալների համար նախատեսված «դոմիկը»՝ ջարդուխուրդ եղած կահույքով, վարձով են տալիս օրական 20 հազար գրամով: Այդ գումա­րով Բաթումում կարող ես վարձել բոլոր հարմա­րություններով երկուսենյականոց բնակարան:

Մի խոսքով’ Վրաստանը շատ հարցերում իսկա­պես մեզնից առաջ է՝ չնայած վերջին տարիներին ընդհանուր տնտեսական ցուցանիշները թե՛ մեզ մոտ և թե՛ հարևանների մոտ առանձնապես տպավորիչ չեն: Բայց արդյո՞ք բոլոր դրական տեղաշարժերը, որոնք տեղի են ունեցել Վրաստանում, կարելի է վերագրել միայն Սաակաշվիլիին: Կարծում եմ՝ ոչ: Մեր տարբերությունների հիմնա­կան պատճառներից մեկն այն է, որ վրացիներն ավելի պետական ազգ են, քան մենք․ նրանք իրենց երկիրն անհամեմատ ավելի շատ են սիրում, քան, ասենք, Կազբեկ սարը»:

Նյութն ամբողջությամբ կարդացեք թերթի այսօրվա համարում: