Սերժ Սարգսյանն անջատում է իշխանության վահանակը

Առաջին / 2018 թվականի ապրիլից հետո իր հետագա անելիքի, տեղի և դերի վերաբերյալ հարցերին տրվող անորոշ պատասխաններով Սերժ Սարգսյանը ոչ միայն գրգռում է հանրային ուշադրությունը, այլ գործնականում նաև խաղում իշխող համակարգի նյարդերի հետ: Իշխանությունը գործնականում ունենում է երկու տեսակի երաշխիք՝ կամ Սահմանադրություն և օրենք, կամ իշխանության ղեկավար: Երբ երաշխիքը Սահմանադրությունն ու օրենքն են, իշխանությունը կազմող համակարգի սուբյեկտներին այլևս չի հետաքրքրում, թե ինչ ճակատագիր է ունենալու Առաջին դեմքը: Որովհետև խոշոր հաշվով որոշիչը Սահմանադրությունն ու օրենքն են, հետևաբար հեռանկարները և իրադարձությունների զարգացման միտումները չափվում են դրանով, ենթակա են այդ տրամաբանությանը: Հայաստանում համակարգի համար երաշխիքը Առաջին դեմքն է, հետևաբար բոլորի համար առանցքային է դառնում, թե ինչ է անելու Սերժ Սարգսյանը 2018-ից հետո:

Թեև հնչում են հայտարարություններ, թե ինչ էլ լինի, միևնույն է, առաջնորդը լինելու է նա, իսկ ինքը Սարգսյանն էլ հայտարարում է, թե ինչ կապ ունի՝ ով է լինելու վարչապետ, եթե որոշողը լինելու է մեծամասնությունը, այդուհանդերձ, իշխող համակարգի տարբեր սուբյեկտների համար իրավիճակը դրանից ոչ թե դառնում է ավելի կանխատեսելի, այլ լիովին հակառակը: Խոսքն իհարկե այն սուբյեկտների մասին է, որոնք շարքայինից մի քանի աստիճան բարձր են, սակայն ցածր են այն աստիճանից, որտեղ արդեն անմիջական իշխանության կրող լինելու հավակնություններն են: Այլ կերպ ասած, խոսքը իշխող համակարգի «միջին խավի» կամ «կորիզի» մասին է, որը հենքն է, հիմքը: Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունը, թե որոշողը մեծամասնությունն է և կապ չունի, թե ով է վարչապետը, իրականում իշխանության «միջին խավի» պատկերացումներում հակասական հայտարարություն է: Սարգսյանը փաստորեն հղում է անում դե յուրե սահմանադրական մեխանիզմին, քանի որ խորհրդարանական կառավարման մոդելի պարագայում որոշողն իսկապես մեծամասնությունն է: Բայց Հայաստանի կառավարման համակարգում սահմանադրական մոդելը ցուցանակ է, իսկ դե ֆակտո աշխատում է Առաջին դեմքի երաշխիքի մոդելը: Այստեղ առաջանում է հակասություն, ու երաշխիքների հարցն ավելի է սրվում:

շարունակությունը՝ կայքում