Ի՞նչ նոր կառավարություն, եթե անընդհատ նույն դեմքերն են հայտնվում

Աշոտ Ասատրյանը գրում է․

Մոտ երկու օր է խոսակցություններ սկսեցին պտտվել, որ Հովիկ Աբրահամյանը հրաժարական է տալու: Շատերը սկսեցին այդ ամենը, որպես բամբասանք ընդունել, իսկ շատերը հավատացին դրան: Այսօր՝ սեպտեմբերի 8-ին , Հովիկ Աբրահամյանը կառավարության նիստից հետո հրաժարական տվեց:
Աբրահամյանի խոսքերով հրաժարականը պայմանավորված է նրանով, որ չնայած մենք 25-ամյա անկախություն ունեցող երկիր ենք, բայց դեռևս ունենք անցումային խնդիրներ,որտեղ առկա տնտեսական եւ սոցիալական իրավիճակի բարելավման համար մեզ անհրաժեշտ են հասարակության եւ կառավարության միասնական ջանքեր: Իսկ դրա համար անհրաժեշտ են նոր մոտեցումներ, նոր սկիզբ:
2014 թվականի ապրիլի 13-ից անցել է 2 տարի: Հովիկ Աբրահամյանից երևի 2 տարի պահանջվեց , որպեսզի հասկանա, որ ինքը չի կարողանում հասարակության և կառավարության ջանքերը միացնի իրար ու հաղթահարի այդ խնդիրների լուծումը, չնայած մինչև վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնելը նա ԱԺ նախագահն էր:
Հա, ի տարբերություն Տիգրան Սարգսյանի Հովիկ Աբրահամյանը ավելի շփվող վարչապետ էր, ավելի շատ էր հայտնվում գյուղացիների մեջ, նույնիսկ գյուղացիները չանա-չանա հետը կռիվ էին անում , բողոքում էին , պահանջում էին, բայց էական փոփոխություն միևնույնն է 2 տարիների ընթացքում չգրանցեց Աբրահամյանը:
Հովիկ Աբրահամյանը նաև նշում է, որ ինքը հնարավորություն է տալիս նախագահին նոր կառավարություն ստեղծելու, որպեսզի նոր վարչապետը կարողանա լուծի այն խնդիրները , որը ինքը չի կարողացել:
Սակայն ի՞նչ նոր կառավարության մասին է խոսքը , եթե ամեն անգամ նույն դեմքերն են պտտվում աթոռներին, ամեն անգամ նույն մարդկանց տարբեր տեղեր փոխելով նույն խաղերն խաղում: Չկա նոր դեմք, չկա նոր մտածողություն, Հայաստանում վերջին 25 տարում նույն մարդիկ են պաշտոն զբաղեցնում: Այնպես որ Հովիկ Աբրահամյանը իզուր է հույսը նոր կառավարության վրա դրել, քանի որ եկողը նոր դեմք չի լինելու, շարունակելու է աշխատել նույն ձևով ու նորից չի կարողանալու միացնի իրար հասարակության և կառավարության ջանքերը: