«Մովսես Հակոբյանը Մակեդոնացի՞ն է, թե՞ ռևանշիզմով տառապող թուրքի առաջ ժողովրդին է հանգստացնում»

Առաջին / «Ես, անկեղծ ասած, լավ չեմ պատկերացնում, թե ինքն ինչով է ղեկավարվում. Ալեքսանդր Մակեդոնացու աստիճանի զորավա՞ր է, թե՞ ընդամենը փորձում է ժողովրդին հանգստացնել: Բայց իմ կարծիքով՝ միայն այն հանգամանքը, որ թուրքը ռևանշիզմով է տառապում ու ապրիլյան պատերազմում ունեցած փոքրիկ ձեռքբերումը կարողանում է դարձնել դրոշակ՝ ռևանշիզմը առաջ տանելու համար, դա արդեն իսկ մտահոգիչ է», – «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում շեշտեց առաջին հետախուզադիվերսիոն ջոկատի հիմնադիր-հրամանատար Վովա Վարդանովը՝ խոսելով Գլխավոր շտաբի պետ Մովսես Հակոբյանի այն հայտարարության մասին, ըստ որի՝ վերջին մեկ տարում չի եղել այնպիսի լուրջ լարվածություն, որը կարող է մտահոգել ՀՀ Զինված ուժերի ղեկավարությանը:

Հիշեցնենք, որ Մովսես Հակոբյանը օրերս լրագրողների հետ զրույցում մասնավորապես ասել է. «Կարծում եմ՝ մեկ տարվա ընթացքում այդպիսի լուրջ լարվածություն չի եղել, որ մտահոգի Զինված ուժերի ղեկավարությանը: Մերթընդմերթ, երբ առաջին գծում հակառակորդը կիրառում է հրետանի, դա, իհարկե, մտահոգիչ է, բայց այս մեկ տարվա ընթացքում հակառակորդը որևէ ակտիվ գործողություն իրականացնելու հնարավորություն չի ունեցել»։

Ինչ վերաբերում է սահմանային ակտիվությանը, ապա Վովա Վարդանովը նկատում է, որ հակառակորդի կողմից ակտիվության փորձեր, համենայնդեպս, եղել են։ Նա հիշեցնում է 2016թ.-ի ապրիլյան պատերազմը։ «Այդ ժամանակ էլ ամեն ինչ սկսվեց ինչ-որ տեղ նաև մեր խիզախ սառնասրտության պատճառով։ Հիմա այդ սառնասրտության և աղքատության հետևանքներն ենք մենք տեսնում, որովհետև թե՛ մեր մեծահարուստները, թե՛ պաշտպանության նախարարությունն անհրաժեշտ չէին համարում որոշակի գումարներ ծախսել և ջերմադիտակներ գնել այն քանակի, որը բավարար կլիներ սահմանագիծը լրիվությամբ պաշտպանելու համար։ Փետրվարին էլ հակառակորդը փորձ էր անում կրկնել ապրիլյան դեպքերը, բայց դա հնարավոր եղավ կանխել նաև հենց այդ ջերմադիտակների միջոցով։ Մի խոսքով՝ մենք հանգստանալու ժամանակ չունենք, պետք է անընդհատ լարված աշխատենք և ոչ մի վայրկյան զգոնությունը չթուլացնենք, ու ոչ միայն Գլխավոր շտաբը, այլև հասարակությունը ևս պետք է աչալուրջ լինի»,- ընդգծեց նախկին հետախույզը։

Վերջինս վստահ է, որ թշնամու ախորժակը զսպելու հարցում մեր բանակը պետք է նաև նախահարձակ գործողությունների դիմի, ոչ թե հանդես գա միայն պաշտպանվողի դիրքերից։

«Հերիք եղավ ինչքան մենք այդ կարծրատիպերով մտածեցինք և առաջնորդվեցինք։ Պաշտպանվել պետք չի, պիտի վրա տաս, էդ պետությունը ձևափոխել է պետք. մինչև Ադրբեջանը չդառնա իրոք ժողովրդավարական, Հարավային Կովկասի ժողովուրդների կոնֆեդերատիվ պետություն, ապա մենք անընդհատ էլ սահմանին զոհեր ենք ունենալու, ու լարվածություն է լինելու։ Ժողովրդին պիտի ոչ թե հանգստացնեն, այլ պարապացնեն, անընդհատ մարզական վարժանքներ անցկացնեն, որպեսզի և՛ ֆիզիկապես, և՛ հոգեպես հասարակությունը պատրաստ լինի նաև հարձակողական մարտական գործողությունների։ Մենք պիտի բանակին ստիպենք, բանակն էլ պիտի մեզ ստիպի ավելի մարտունակ լինել։ Միայն սա է, որ կբերի հաղթանակ, այլ տարբերակ չկա, որովհետև Ադրբեջանը երբ ուզում ու ինչ զենքերով ուզում՝ մեր դիրքերին հարվածում է, բայց հենց մենք պիտի նախահարձակ լինենք։ Ապրիլյան պատերազմից մեկ տարի անցել է, ու նրանք իրենց ուժերը վերականգնել են, մի տարի էլ որ անցնի, նրանց սպեցնազը լրիվ կվերականգնի իր ուժերը և կարող է նորից ոտքի ելնել։ Չի կարելի թողնել, որ թշնամիդ երբ ուզի՝ քեզ խփի, հետո գնա վերքերը լիզի, լավանա ու նորից հետ գա»,- համոզմունք հայտնեց նա։

Հարցին՝ արդյո՞ք մեր հասարակության համար պատերազմն իրականություն չէ, եթե նույնիսկ Ադրբեջանը ունակ չէ լայնամասշտաբ ռազմական գործողությունների դիմելու, ինչպես վստահեցնում է Հայաստանի ՊՆ-ն, Վովա Վարդանովը պատասխանեց. «Մեզ փորձում են համոզել, որ եթե մենք ունենանք անառիկ պաշտպանություն, ապա մեզ ոչ մի վտանգ չի լինի, ու այդ վտանգի գինը պարբերաբար զինվորի կյանք տալն է։ Այսպես կոնկրետ բառերով չեն ասում, բայց իրավիճակային առումով այդպես է ստացվում։

Ես առաջարկում եմ մեկ անգամ ավելի շատ զոհեր ունենանք, բայց մեկընդմիշտ ոչնչացնենք մեր հյուսիսային հարևանին, որը փորձում է մեր կյանքը խլել։ Եթե այս 25 տարվա մեջ հաշվենք, թե ինչքան դիրքապահներ են նրանց գնդակից զոհվել, ապա կստացվի, որ դրա փոխարեն կարելի էր լուրջ հարձակողական մարտ անել, այդքան զոհ ունենալ, բայց արդյունքում վերացնել Ադրբեջանի հանրապետությունը, որպես այդպիսին, և այն դարձել Հարավային Կովկասի կոնֆեդերացիա։

Պատկերացրեք, որ ռևանշիզմով տառապող, հայի արյանը ծարավ թուրքը անընդհատ խփելու է քո դիրքերին և սպանելու է։ Ամեն զինվորի կյանք շատ թանկ արժե, և նրանցից անգամ մեկի կորուստը Հայաստանից հեռացնում է, հնարավոր է, նույնիսկ 100 ընտանիք, այսինքն՝ մենք ոչ թե պատերազմից ենք փախչում, այլ պարբերաբար մեր ընտանիքներում երեխա կորցնելուց ենք փախչում։

Պատերազմ կա՛մ կա, կա՛մ չկա, իսկ եթե չկա, բա ինչո՞ւ է հակառակորդը պարբերաբար կրակում, սպանում կամ թնդանոթով կրակում, ուրեմն միգուցե կա պատերազմ, այդ դեպքում ինչո՞ւ մենք հարձակողական գործողություններ չենք անում ու հենց բնի մեջ իրենց չենք ոչնչացնում։ Այստեղ անարդարություն կա, և անարդարացի է նաև այն, որ մեր իշխանությունները համապատասխան ճիշտ պահվածք չեն դրսևորում ռազմական և ռազմաքաղաքական բլոկում»։