Սերժ Սարգսյանից ու Հովիկ Աբրահամյանից ուժեղը

Lragir.am-ն իր վերլուծականում գրում է․

Էկոնոմիկայի նախարար Արծվիկ Մինասյանը ԵՊՀ տնտեսագիտության եւ կառավարման ֆակուլտետի ուսանողների հետ հանդիպմանը հայտարարել է, թե Հայաստանին պետք է տնտեսական փոփոխությունների հիմնարար գործողություններ: «Այսօր մեզ պետք է ոչ թե 1-2 տոկոս տնտեսական աճ, այլ հիմնարար գործողություններ, որոնց կհետևեն երկարաժամկետ և երկնիշ տնտեսական աճերը», ասել է Մինասյանը, նշելով, որ անգամ տրանսպորտային շրջափակման պարագայում Հայաստանը հնարավորություն ունի մարդկային ստեղծագործական կապիտալը դարձնել զարգացման հիմնարար գործոն:
Արծվիկ Մինասյանը շոշափում է կարեւոր խնդիր, ավելի շուտ՝ խնդիրներ: Միայն թե պարզ չէ, թե ում համար, ում առաջ:
Հայաստանի համար Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի տրանսպորտային շրջափակումն իհարկե ունի զգալի սահմանափակող նշանակություն, բայց 21-րդ դարը տեխնոլոգիական հեղափոխության, համաշխարհային տնտեսական բովանդակային, խորքային վերափոխումների այնպիսի բնույթ եւ դինամիկա պարունակող դար է, որ տնտեսական զարգացման հնարավորություն կարող է տալ անգամ անմարդաբնակ Մարսում, ուր մնաց Հայաստանում:
Առավել եւս, որ, եթե Հայաստանը երկու կողմից փակ է, ապա առնվազն նույնքան էլ բաց ճանապարհներ ունի՝ Վրաստան եւ Իրան, ու եթե խնդիրը տրանսպորտային հաղորդակցությունն է, ապա այստեղ շրջափակմանը հղում անելուց առաջ նախ հարկավոր է հասկանալ՝ իսկ արդյոք Հայաստանը հնարավորինս լիարժեք է օգտագործում վրացական եւ իրանական ուղղությամբ տնտեսական զարգացման հնարավորությունները:
Այստեղ արդեն կհանգենք մի իրողության, երբ ակնառու է դառնում, որ Հայաստանի տնտեսական զարգացման խնդիրը ոչ թե Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի շրջափակումն է, այլ ինքնիշխանության բավարար մակարդակի բացակայությունը:
Հետեւաբար, Հայաստանի տնտեսական եւ համակարգային խնդրի լուծումը ամենեւին էլ Արցախի խնդրի «կարգավորման» արհեստածին մոտեցումը չէ, այլ ինքնիշխանության խնդրի համահասարակական գիտակցումն ու ըստ այդմ գործողությունների իրականացումը: Իսկ դրանց համար Արցախի խնդիրը ոչ թե բեռ է, այլ հնարավորություն:
Իսկ քանի դեռ ամբողջապես չի գիտակցված ինքնիշխանության խնդիրը, ինչպես նաեւ դրա խորքային արմատը, Հայաստանը չի կարող տոկոսային թվաբանությունից դուրս գալ եւ անցնել համակարգային վերափոխումների քաղաքականության, որտեղ տոկոսները կլինեն արդեն արդյունք, ոչ թե նպատակ:
Ըստ այդմ, Հայաստանի տնտեսությունը կարող է նույնիսկ երկնիշ աճ արձանագրել, բայց դա ամենեւին չի կարող նշանակել ինքնիշխանության աճ, տնտեսական, համակարգային որակի եւ արդյունավետության աճ: Դրա օրինակը մենք ունենք, երբ մի քանի տարի շարունակ Հայաստանի տնտեսությունն աճում էր երկնիշ, իսկ արտաքին գործերի նախարարը նույնիսկ վագր էր որակում այդ տնտեսությունը, բայց իրականում այդ վագրի վզին էր հագցվում մի հսկա շղթա, որը տանում էր դեպի Ռուսաստան:
Դաշնակցությունը, որի ներկայացուցիչն է Արծվիկ Մինասյանը, թերեւս ամենից լավ պետք է պատկերացնի այդ իրողությունը, քանի որ այդ ժամանակ հանդիսանում էր իշխանության քաղաքական հենարաններից մեկը: Ավելին, ըստ որոշ տեղեկությունների, Դաշնակցությունը նույնիսկ հորդորել է Ռոբերտ Քոչարյանին երկնիշ աճի պայմաններում կատարել քայլեր վիճակագրական աճը որակականի բերելու համար:
Այդ քայլերն իհարկե կնվազեցնեին աճի տեմպը որոշակիորեն, սակայն հնարավորություն կտային ձեւավորել տնտեսության երկարաժամկետ դիմադրունակության եւ մրցունակության ռեսուրս: Բայց, որոշիչը եղել է իհարկե իշխանական կոնյունկտուրան, «ինձանից հետո թեկուզ ջրհեղեղ» տարբերակով:
Եվ ջրհեղեղն իհարկե անխուսափելի էր, քանի որ հետո էլի գերական լինելու էր իշխանական կոնյունկտուրան, որի հետեւանքով Հայաստանում առ այսօր չեն կատարվում համակարգային վերափոխումների համար կենսականորեն անհրաժեշտ քայլերը:
Այդ պայմաններում իսկապես զարմանալի է, թե ու՞մ է ասում Արծվիկ Մինասյանը, որ պետք է ոչ թե 1-2 տոկոս տնտեսական աճ, այլ հիմնարար գործողություններ: Ո՞վ է խոչընդոտում դրան այսօր: Սերժ Սարգսյա՞նը, թե՞ Հովիկ Աբրահամյանը: Եթե նրանք չեն խոչընդոտում, ապա ո՞վ է կամ ի՞նչը, որ նախագահից ու վարչապետից ուժեղ է եւ խոչընդոտում է Հայաստանի տնտեսության հիմնարար վերափոխումներին, պահելով այն զուտ «վիճակագրական ծուղակում»:
Թե՞ այդուհանդերձ գործ ունենք քարոզչական ծուղակի հետ, որում փորձում են պահել հանրությանը, համոզելով, թե պետք չէ կառավարության աշխատանքը չափել տոկոսներով, քանի որ իրենք ավելի խորը գործ են անում եւ 1-2 տոկոսով չէ, որ այն պետք է գնահատել: