Բաքուն տապալվում է

1in.am / Միջազգային հանրությունը պետք է քայլեր ձեռնարկի Ադրբեջանի դեմ,- ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահներին, այնուհետև Էստոնիայի արտգործնախարարին Երևանում հյուրընկալելիս ասել է ՀՀ արտգործնախարար Էդվարդ Նալբանդյանը: Լավ է իհարկե, որ Երևանն ասում է այդ մասին, և իհարկե ասվում է արդարացիորեն, քանի որ Ադրբեջանը ոչ միայն սպառնալիք է Հայաստանի անվտանգությանն ու խաղաղությանը, այլ տարածաշրջանի և ամբողջ միջազգային անվտանգության համակարգի: Սակայն ասելով այդ մասին, Երևանը գործնական հարթության վրա ի՞նչ է ակնկալում, այսինքն՝ խոսքի ինչպիսի ուժ կամ կշիռ, արժեք: Այսինքն՝ երբ Նալբանդյանն ասում է այդ մասին, ի՞նչ է կարծում՝ ինչպե՞ս է Հայաստանի խոսքը ընկալվելու այդ միջազգային հանրության մոտ: Չէ՞ որ այդ ընկալումից է զգալիորեն նաև կախված, թե այդ խոսքը ինչ նշանակություն կստանա, ինչ ուշադրության կարժանանա, ինչ քաղաքական «նյութականացում» կունենա:

Եվ այս հարցում մենք ունենք ուշագրավ մի պատկեր, որը Հայաստանում քիչ է քննարկվում, կամ չի քննարկվում ընդհանրապես, մինչդեռ միջազգային հանրությունն այդ պատկերին ականատես է լինում այսպես ասած՝ անմիջականորեն, առաջին ձեռքից: Խոսքը Ռուսաստանի հանդեպ միջազգային հանրության վերաբերմունքի մասին է: Ինչպե՛ս է իրեն պահում և պահել Ռուսաստանի իշխանությունը միջազգային ասպարեզում: Այնպես, ինչպես Ադրբեջանը Հայաստանի հանդեպ: Գործնականում Ռուսաստանն անում է նույնը, նույն ոճով, նույն մտածողությամբ, նույն փիլիսոփայությամբ, պարզապես մասշտաբներն են տարբեր: Մոսկվան միջազգային լայն մասշտաբով անում է այն, ինչ Բաքուն անում է տարածաշրջանի մասշտաբով: Այսինքն՝ խաղաղությունը գին չունի, կայունությունը արժեք չէ, ռազմական շանտաժը և սպառնալիքը գործիք է՝ քաղաքական գործիք: Ի՞նչ է անում Ռուսաստանը:

շարունակությունը՝ կայքում