Ալիևը միացավ հակառուսական ճակատին. Պուտինի պատասխանը լինելու է ղարաբաղյան ճակատում

ԱՄՆ նորընտիր նախագահ Դոնալդ Թրամփի առաջին օտարերկրյա այցելության ընթացքում տեղի ունեցան մի քանի ուշագրավ իրադարձություններ, որոնք արժանի են ուշադրության նաև Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և անվտանգության տեսանկյունից: Մասնավորապես, Սպիտակ տան նոր ղեկավարը Սաուդյան Արաբիայի միապետի հետ կնքեց խոշորագույն ռազմական գործարք՝ մոտ 350 միլիարդ ԱՄՆ դոլարի արժողությամբ սպառազինություն սաուդական թագավորությանը մատակարարելու մասին: Թրամփի այցելության հաջորդ օրը՝ մայիսի 21-ին, Էր-Ռիադում անցկացվել է առաջին ամերիկյան-արաբական-իսլամական գագաթնաժողովը, որին մասնակցել են ավելի քան 50 երկրների ղեկավարներ: Միջոցառումը միտված էր Միացյալ Նահանգների և արաբական ու իսլամական պետությունների միջև սերտ գործընկերություն ձևավորելու նպատակին: Գագաթնաժողովի արդյունքներով ընդունվել է Ռիադի հռչակագիրը, որում նշվում է, թե մասնակից պետությունների առաջնորդները մտադիր են հիմնել Մերձավոր (Միջին) Արևելքի ռազմավարական դաշինք, որի հյուրընկալող երկիրը լինելու է Սաուդյան Արաբիան: Իսլամական մի շարք պետություններ նաև պատրաստակամություն են հայտնել միանալու Իսլամական ռազմական կոալիցիային, որը պիտի ունենա 34 000 զինվոր և ուղղված լինի Իրաքում ու Սիրիայում ահաբեկչական կազմակերպությունների դեմ պայքարին:

Ըստ էության, սա Թրամփի այն գաղափարն է, որի մասին գրել էին լրատվամիջոցները նախքան նրա սաուդական այցելությունը՝ նշելով, որ ԱՄՆ նախագահը մտադիր է ստեղծել ՆԱՏՕ-ի համանմանությունը Մերձավոր Արևելքում: Բայց այս իրադարձությունը մեզ համար ուշագրավ է նաև մեկ այլ իմաստով, որ դրան մասնակցել է Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը:

Թեմայի շուրջ «Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է քաղաքագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Լևոն Շիրինյանը:

– Պարոն Շիրինյան, ի՞նչ կասեք այս կոալիցիայի մասին:

– Նախևառաջ պիտի ասեմ, որ սա առաջին դեպքը չէ, Բաղդադի պակտ է եղել 1950-ական թթ.: Երբ ասում են, որ դա ՆԱՏՕ-ի համանմանությունն է, ես համաձայն չեմ, դա ՆԱՏՕ-ին նման չէ, չի կարող լինել: Իսկ Ադրբեջանի՝ այնտեղ լինելը մեզ համար, անշուշտ, խնդիր է, բայց ոչ այնքան, որովհետև արաբական աշխարհը կոորդինատներ ունի, անկախ դաշինքներից՝ վերաբերվում է Հայաստանին այնպես, ինչպես վերաբերվում է: Կարծում եմ, որ շատ մեծ փոփոխություն չի լինի: Բայց Ադրբեջանի համար, անշուշտ, կլինի, եթե նրանք լուրջ ընդունեն և իրենց մեջ ընդունեն, որովհետև Ռուսաստանի հետ բախվելու են:

Հիմա մենք մի խնդիր ունենք, որը հայությունը չի կարողանում լուծել: Այդ տարածքում՝ սկսած Սաուդյան Արաբիայի արքունիքից մինչև Հորդանան և այլ երկրներ, ունենք ահռելի թվով հայկական ծագումով արաբ ժողովուրդ: Օրինակ՝ տատը հայ է, մայրը հայ է և այլն: Այդ շերտը վաղուց պետք է շրջանառել: Եթե ենթադրենք, որ այս երկրների վերաբերմունքը խստանալու է Հայաստանի հանդեպ, ապա առանց դրա էլ կխստանա: Չեմ կարծում, որ դա նշանակություն կունենա: Ուստի ուզում եմ, որ տագնապի չմատնվենք, բայց երկրորդ շերտով լավ աշխատենք: Իսկական առիթ է Ռուսաստան-Ադրբեջան հարաբերությունների իրական բովանդակությունը վերհանելու և ցույց տալու համար: Նրանք գործ են տալիս մեզ, եթե, իհարկե, Ադրբեջանին լուրջ ընդունեն:

շարունակությունը՝ կայքում