Ի՞նչ է անում Սերժ Սարգսյանը՝ ՀՅԴ-ի միջոցով

«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է քաղտեխնոլոգ Վիգեն Հակոբյանը։

-Պարոն Հակոբյան, ՀՀԿ-ն Դաշնակցության հետ կոալիցիոն համաձայնագիր ստորագրեց, թեպետ առանց որևէ այլ քաղաքական ուժի էլ կարող էր կառավարություն ձևավորել։ Այս փուլում դա Հանրապետականին ինչո՞ւ էր անհրաժեշտ։

-Հայաստանում գրեթե միշտ կոալիցիաները դասական առումով կարող էին և չձևավորվել։ Խորհրդարանական կոալիցիա ձևավորում են այն ժամանակ, երբ քաղաքական որևէ ուժ չունի բավարար ձայն, որ կառավարություն ձևավորվի, իսկ Հայաստանում վերջերս զուտ քաղաքական նպատակներից ելնելով է ձևավորվել։ Ինչպես դուք նշեցինք՝ ՀՀԿ-ն կարող էր և ոչ ոքի հետ կոալիցիա չձևավորել, բայց կան ներքին տարբեր հարցեր։ Նախորդ անգամ էլ այս կոալիցիայի անհրաժեշտությունը չկար, պարզապես կային որոշակի խնդիրներ։ Եվ դեռ այն ժամանակ, երբ ստորագրում էին կոալիցիոն համաձայնագիրը՝ ենթադրվում էր, որ այդ կոալիցիան կշարունակվի նաև ընտրություններից հետո, եթե երկու կուսացկություններն էլ բարեհաջող ներկայացված լինեին խորհրդարանում։ Հարկ է նշել նաև, որ այդ ուժերը նախընտրական կոալիցիա չկազմեցին, ամեն մեկն առանձին մասնակցեց ընտրություններին։ Երբ ամեն մեկն իր հարցերը հարաբերականորեն ինքնուրույն լուծեց՝ դրանից հետո որոշեցին երկարաձգել նախորդ կոալիցիան։ Երևի թե երկու խնդիր է լուծվում, ներքաղաքական իմաստով՝ նախ և առաջ նոր Սահմանադրությամբ կայուն մեծամասնություն ունենալը դեռ բավարար չէ, որ ապագա խորհրդարանում շատ կարևոր հարցեր՝ նույն նախագահի ընտություններ, սահմանադրական փոփոխություններ անցկացնելու համար որոշ դեպքերում անհրաժեշտ են երկու երրորդ ձայներ, որոշ դեպքերում՝ երեք հինգերորդ, որոշ դեպքերում՝ երեք քառորդ։ Այս պարագայում բացի նրանից, որ քաղաքական մեծամասնությունը մեխանիկորեն ավելացրեց իր կայուն ձայները, Սերժ Սարգսյանը ավելացնում է իր մանևրելու ռեսուրսը։ Նաև Հանրապետական կուսակցության մեջ որոշակի բալանսավորման մեխանիզմներ է դնում այլ քաղաքական ուժի միջոցով։

շարունակությունը՝ կայքում