Սկանդալ Ադրբեջանում

Ադրբեջանում «լրտեսական սկանդալ» է պայթել: Մայիսի 7-ին Ադրբեջանի պաշտպանության և ներքին գործերի նախարարությունները, գլխավոր դատախազությունը և պետանվտանգության ծառայությունը համատեղ հայտարարություն են տարածել՝ տեղեկացնելով, որ ձեռնարկված միջոցառումների արդյունքում ձերբակալվել են մի խումբ զինծառայողներ և քաղաքացիական անձինք՝ Հայաստանի գաղտնի ծառայությունների հետ համագործակցության մեղադրանքով:

Հայտարարության մեջ նշվում է, որ «միջոցառումների արդյունքում, որոնք ձեռնարկվել են Ադրբեջանի ՊՆ և Թերթերի բնակավայրերի դեմ Հայաստանի հատուկ ծառայությունների մարմինների կողմից պատրաստվող լայնածավալ սադրանքների մասին տվյալների վրա, պարզվել է, որ զինծառայողների և քաղաքացիական անձանց խումբը ներգրավված է եղել հակառակորդի հետախուզության հետ համագործակցության մեջ և տարբեր ժամանակներում նրան է տրամադրել տեղեկություններ, որոնք ռազմական գաղտնիք են»։

Թեման «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում մեկնաբանել է «Մոդուս Վիվենդի» կենտրոնի ղեկավար, քաղաքագետ Արա Պապյանը:

– Պարոն Պապյան, Ձեր գնահատմամբ՝ ի՞նչ կա այս ձերբակալությունների հիմքում: Ադրբեջանի իշխանությունների ներկայացրած մեղադրանքները կարո՞ղ են իրականության հետ որևէ առնչություն ունենալ, թե՞ նրանք այլ խնդիրներ են լուծում այս քայլով:

– Դժվար է ամենայն ճշտությամբ ասել՝ ինչ է ընկած այդ ձերբակալությունների, հետապնդումների հիմքում, կա՞ արդյոք ճշմարտություն, թե՞ ոչ: Բնականաբար, կարելի է ենթադրել, որ ինչ-որ բան կարող է լինել: Ուզում եմ հավատալ, որ մեր հետախուզական մարմինները որոշ գործունեություն ծավալում են՝ ինչպես եղան տարբեր տվյալներ Ադրբեջանի հետախուզության աշխատանքի մասին: Դա շատ բնական երևույթ է:

Այդուհանդերձ, կարծում եմ, որ այս ամբողջն ունի նման ընդգրկուն ծավալներ ավելի շատ քաղաքական պատճառներով: Մենք տեսել ենք նման դեպքեր Խորհրդային Միությունում՝ սկսած 1920-ական և հատկապես 1930-ական թթ., երբ տարբեր քաղաքական հարցեր լուծելու նպատակով մարդկանց մեղադրում էին օտար երկրների հետախուզության հետ կապի մեջ: Հիշենք Հրաչյա Աճառյանի հայտնի խոսքը, որին մեղադրում էին բազմաթիվ երկրների հատուկ ծառայությունների հետ համագործակցելու համար: Նա ասում էր՝ «պատրաստ եմ ընդունել ցանկացած մեղադրանք, բայց գոնե Թուրքիայի հետախուզության հետ ինձ մի կապեք»: Դրանք անհեթեթության հասնող բաներ էին: Հիմա, երբ շատ արխիվներ արդեն բացվել են, պարզ է, որ մեղադրանքների մեծ մասը սուտ էր:

շարունակությունը՝ կայքում