Թե՞ կարեւորը ամբախ-զամբախ խոսելն է` մեկ էլ տեսար ժողովրդին դուր եկավ

«Չորրորդ իշխանություն»-ը գրում է․

Հայաստանի քաղաքական ու մերձքաղաքական շրջանակներում այս օրերին ամենամոդայիկ «գաղափարը» հետեւյալն է` երկրում ընդդիմություն չկա (այս մասին ընդունված է խոսել դեմքի ցավակցական արտահայտությամբ), դրանից օգտվելով` իշխանություններն ընտրական օրենսգրքի հետ վարվում են այնպես, ինչպես ուզում են, իսկ ընդդիմադիր այն ուժերը, որոնք կմասնակցեն առաջիկա ընտրություններին, դրանով իսկ կլեգիտիմացնեն իշխանությունների գործողությունները, որովհետեւ պայքարի միակ ճիշտ ձեւը, պարզվում է, ընտրությունները բոյկոտելն է։

Մի խոսքով` ընտրություններին մասնակցել պետք չէ։ Ավելի լավ է տարբեր քրեակատարողական հիմնարկներից նամակներ գրել իրար եւ իշխանափոխության օր ու ժամ նշանակել։

Հիմա փորձենք հասկանալ այս «գաղափարների» տրամաբանությունը։ «Հայաստանում ընդդիմություն չկա» գոռգոռացողներն իրավիճակը ներկայացնում են այսպես։ Իշխանությունները սկզբում «չորով» անցկացրեցին իրենց ուզած ընտրական օրենսգիրքը, հետո, չգիտես ինչու, որոշեցին իրենց հոժար կամքով փոխել այն եւ լուրջ զիջումների գնալ (նախագրանցում, մատնահետքեր, նույնականացման քարտեր եւ այլն), հետո էլ հասկացան, որ դա վտանգավոր է, ու «փոզմիշ արեցին» դա` պատճառաբանելով, թե իբր համապատասխան միջոցներ չկան։

Իսկ հիմա` առանցքային հարցերը։ Բա եթե երկրում ընդդիմություն չկա, ընտրական օրենսգիրքը «չորով» անցկացրած իշխանությունները ինչո՞ւ հանկարծ որոշեցին լրջագույն զիջումների գնալ։ Նրանց ինչ-որ մեղո՞ւ էր կծել, անսպասելիորեն բարիացե՞լ էին։ Այդ ինչպե՞ս պատահեց, որ «գոյություն չունեցող» ընդդիմությունը կարողացավ իշխանություններին այնպիսի զիջումներ պարտադրել, որ մինչեւ հիմա այդ մասին հիշելիս նրանք գիշերները քնած տեղից վեր են ցատկում։ Ընդ որում` այդ զիջումները «ոչ էական» անվանողները պիտի կարողանան պատասխանել մի հարցի` բա եթե «ոչ էական» էին, ինչո՞ւ իշխանությունները ոտուձեռ ընկած` ամեն ինչ արեցին, որ դրանց իրականացման համար միջոցներ չգտնվեն։ Նշանակում է` Հայաստանում այնուամենայնիվ կա՛ լուրջ ընդդիմություն, որի հետ իշխանությունները չեն կարող հաշվի չնստել։ Ավելին` այդ ընդդիմությունն այնքան պոտենցիալ ունի, որ լեհական ընկերության հետ կապված աճպարարություններից հետո իշխանությունները հիմա ստիպված են այնպիսի քայլի դիմել, որին նախկինում չէին դիմի անգամ ատրճանակի փողի տակ. այն է` պաշտոնապես հրապարակել քվեարկությանը մասնակցածների ցուցակը։ «Հայաստանում ընդդիմություն չկա» գոռացողներն, ի դեպ, ընդամենը մեկ-երկու ամիս առաջ հայտարարում էին, թե «նույնականացման քարտ, մատնահետք եւ այլն` էդ սաղ տուֆտա բաներ են, կարեւորը մասնակցածների ցուցակն ա»։

Վերջին հաշվով, խնդիրն այն չէ` իշխանություններն էլի՞ ինչ-որ կերպ կփորձեն «պլստալ», էլի՞ ինչ-որ հնարքներ կգտնեն, էլի՞ աջուձախ կխաբեն բոլորին, թե ոչ։ Խնդիրն այն է, որ Հայաստանի քաղաքական կյանքի հիմնական չարիքը միշտ եղել են ընտրակեղծիքները, ու հիմա ընդդիմությունը կարողացել է ստիպել, որ իշխանություններն իրենք իրենց ձեռքով բարդացնեն դա։ Կարող էին ավելին անել, թե ոչ` այլ հարց է, բայց ինչ էլ արել են` փողոցներում ծղրտալուց հաստատ լավ է։

Բայց` չէ։ Հայաստանում, պարզվում է, «քաղաքացիական հասարակություն» կա։ Ավելի ճիշտ` բազմաթիվ խմբակներ, որոնք հայտարարում են, թե իրենց նպատակը Հայաստանում քաղաքացիական հասարակություն կերտելն է։ Բայց` առանց ընտրություններին մասնակցելու (հետաքրքիր է` նրանց իմացած քաղաքացիական հասարակություններից քանիսո՞ւմ է ընդդիմությունն իշխանափոխություն իրականացրել ընտրություններից բացի որեւէ այլ ճանապարհով)։ Թե՞ կարեւորը շատից-քչից հաջողություններ արձանագրած ընդդիմությանը սեւացնելն ու ամբախ-զամբախ խոսելն է` մեկ էլ տեսար ժողովրդին դուր եկավ, ու հաջողվեց մի երկու տոկոս ձայն հավաքել։ Կամ` նոր գրանտներ կպցնել։ Որովհետեւ եթե երկրում ընդդիմություն չկա` ուրեմն բռնապետական ռեժիմ է, հետեւաբար` լրացուցիչ վարձատրություն է պետք (ավելի ծանր պայմաններում աշխատելու համար)։

Մանավանդ որ «Հայաստանում ընդդիմություն չկա» գոռալու համար ներսում նույնպես վճարողներ կգտնվեն։