Մոսկվան նախազգուշացնում է Վիգեն Սարգսյանին

ԼՐԱԳԻՐ / Մայիսի սկզբին անվտանգության հարցերով մոսկովյան համաժողովի ժամանակ Հայաստանի պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյանը հարցազրույց է տվել Ինտերֆաքսին:
Ռուսական պետական գործակալության պրոֆեսիոնալ կազմած հարցերից կարելի է դատել, թե Ռուսաստանին ինչ է հետաքրքրում Հայաստանում, ինչն են Մոսկվայում սպառնալիք համարում եւ ինչ են նախազգուշացնում Հայաստանին: Եվ կարեւոր չէ, թե ինչ է պատասխանել նախարարը:
Թվարկենք հարցերից մի քանիսը:
- Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանը երբ Մոսկվայում էր, պատմել է, որ Գյումրիի բազայում նախատեսվում է համատեղ համալիր ստեղծել: Կարո՞ղ եք որոշ մանրամասներ նշել:
- Նախատեսվու՞մ է նոր բազաներ բացել: Ռուսակա՞ն, թե այլ երկրների:
- Ռուսաստանը շարունակու՞մ է լինել Հայաստանի սպառազինության գլխավոր մատակարարը:
- Նախատեսվու՞մ է ընդլայնել մատակարարների թիվը:
- Ինչպես հայտնի է, Ռուսաստանը սպառազինություն է մատակարարում ոչ միայն Հայաստանին, այլ նաեւ Ադրբեջանին: Ի՞նչ են Երեւանում կարծում, այդ մատակարարումներում հավասարակշռության խախտում կա՞: Դա կարո՞ղ է ղարաբաղյան հակամարտությունում ռիսկի գործոն դառնալ:
- Ինչպե՞ս եք գնահատում ղարաբաղյան կարգավորման հեռանկարները: Վերջերս Մոսկվայում կայացել է Ռուսաստանի, Ադրբեջանի ու Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարների հանդիպումը: Ի՞նչ եք կարծում, պե՞տք է ճեղքման սպասել:
- Եկեք վերադառնանք Ղարաբաղում ապրիլյան լարվածությանը: Ասեք, դրանից հետո հայկական բանակը ինչ-որ կերպ վերազինվե՞լ է, փոփոխություններ տեղի՞ են ունեցել:
- Հաջողվե՞լ է շփման գծում ամուր հրադադար հաստատել:
- Ներկայիս իրավիճակը հաստատապես չի՞ կարելի կայուն անվանել:
- Այս խնդրի համատեքստում մեզ հետաքրքրել է ձեր հանդիպումն Իրանի պաշտպանության նախարարի հետ: Ձեր մամուլի ծառայությունը հաղորդել է, որ դուք, մասնավորապես, քննարկել եք նաեւ Ղարաբաղը: Իրանը որոշ ժամանակ առաջ կարգավորման միջնորդ դառնալու նախաձեռնությամբ է հանդես եկել:
- Ինչպե՞ս եք վերաբերվում, որ Իրանը, որի հետ Հայաստանը բազմադարյա բարեկամություն ունի, Ռուսաստան-Իրան-Ադրբեջան փոխգործակցության ձեւաչափի մեջ է մտել, եւ արդեն արտաքին գործերի նախարարների բարձր մակարդակով մի քանի հանդիպում է տեղի ունեցել: Խոսվել է նաեւ այն մասին, որ Թուրքիան հետաքրքրված է այդ ձեւաչափով:
- Հայաստանը, ի դեպ, ՇՀԿ երկխոսության գործընկեր է: Միեւնույն ժամանակ ավելի շատ երկրներ են ցանկանում դառնալ այդ կազմակերպության անդամներ: Հայաստանը կցանկանա՞ բարձրացնել կարգավիճակն այդ կազմակերպությունում:
- ԱՄՆ-ն Երեւանում դեսպանատուն է կառուցել, որն ամերիկյան ամենամեծ դիվանագիտական առաքելություններից մեկն է, այն ժամանակ, երբ փորձում էր մեծացնել իր դերն Անդրկովկասում: Ինչպե՞ս կգնահատեք Դոնալդ Թրամփի քաղաքականությունը տարածաշրջանի, մասնավորապես, Հայաստանի նկատմամբ:
- Խոսենք հայ-թուրքական հարաբերությունների մասին: Երկկողմ երկխոսության հեռանկարներ կա՞ն: Ռուսաստանն իր ծառայություններ է առաջարկում որպես միջնորդ:
- Մեկ հարց էլ ունեմ ձեր հարեւան երկրի մասին: Հարցը Վրաստանի մասին է, որն առնվազն մինչեւ վերջին ժամանակներս ակտիվորեն հանդես էր գալիս ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու օգտին: Բացի այդ, Չեռնոգորիան անդամակցում է դաշինքին: Տեղի է ունենում ՆԱՏՕ-ի ուժերի տեղակայում Ռուսաստանի սահմաններին: Ինչպե՞ս եք գնահատում ուժերի դասավորությունը:

Ելնելով գործակալության տված հարցերից՝ կարելի է եզրակացնել, որ Ռուսաստանին մտահոգում է ԱՄՆ «ամենամեծ դեսպանատունը» տարածաշրջանում, առանց Ռուսաստանի ու ՇՀԿ-ի, Իրանի հետ ռազմավարական հարաբերություններ կառուցելու Հայաստանի փորձերը, ինչպես նաեւ Հայաստանի ու «ՆԱՏՕ ձգտող» Վրաստանի հետ բարեկամական հարաբերությունները։
Ռուսաստանին հավանաբար դուր չի գալիս, որ ապրիլյան պատերազմից հետո Հայաստանն առանց Ռուսաստանի օգնության ու միջնորդության Ղարաբաղում ամրապնդել է պաշտպանության գիծը: Դատելով հարցերից՝ Մոսկվան Երեւանին առաջարկում է նաեւ մտնել Ռուսաստան-Իրան-Ադրբեջան ձեւաչափ, քանի դեռ «Թուրքիան այնտեղ չի մտել»:
Ռուսաստանում ամենաշատը հավանաբար վախենում են, որ Հայաստանում «երրորդ երկրի» բազա կբացվի: Վախենում են նաեւ Ադրբեջանին զենք մատակարարելու համար Հայաստանի բացահայտ դեմարշից:
Հարցադրումները վկայում են, որ Ռուսաստանը հոգու խորքում ճանաչում է, որ Հայաստանն այդ բոլոր քայլերի՝ թե դեմարշի, թե բազայի դուրսբերման պահանջի, այլ երկրի բազայի տեղակայման, Իրանի ու Վրաստանի հետ հարաբերությունների զարգացման իրավունքն ունի: Սակայն Մոսկվան ամեն ինչ անում է, որ Հայաստանին թույլ չտա այդ քայլերը ձեռնարկել, որոնք բխում են իր շահերից: